Πανηγύρια στην εποχή του σκεπτικισμού

O Kορνήλιος ήξερε καλά πως αυτή είναι η εποχή των πανηγυρισμών, όσο αφορά τα αθλητικά δρώμενα. Εκεί που οι κόποι, ή οι μη κόποι, μετουσιώνονται σε βραβεία, σε κύπελλα, σε παραγωγή μονάδων ανταμοιβής, ή, αντίστοιχα, σε άδεια χέρια, απογοήτευση, οργή, πίκρα. Αλλά, ήθελε να μείνει μόνο στα καλά. Στιγμές και σκηνές με απαστράπτουσες φωτογραφικές λήψεις και ιαχές νίκης να κυριαρχούν στο άυλο ηχητικό σκηνικό. Των απονομών και των τιμών, για όσους ικανούς και τυχερούς κατάφεραν να κόψουν πρώτοι το νήμα των ανταγωνισμών. Στιγμές που βγαίνουν από τις ντουλάπες τα καλύτερα κουστούμια και πετάγονται στις εξέδρες οι ιδρωμένες φανέλες των νικηφόρων μόχθων. Ωραίο πράγμα ο πανηγυρισμός. Και ο αθλητισμός τον περιέχει ως συστατικό του. Γιατί αν αναλογιστεί κανείς άλλα μέτωπα κοινωνικής ζωής, μάλλον θα έβλεπε ότι πολλά πράγματα είναι «για τα πανηγύρια», στην καλύτερη των περιπτώσεων...

Ο Κορνήλιος έκοψε ένα πανέμορφο λουλούδι από τον προσεγμένο κήπο της καλοσχηματισμένης γειτόνισσας του, το μύρισε και βάλθηκε να εκπληρώσει τη σημερινή του επιθυμία. Βρέθηκε σε ένα γήπεδο, όπου διοργανωνόταν ένας μεγάλος τελικός. Όχι, δεν υποστήριζε καμία από τις δύο ομάδες που έπαιζαν. Όχι, δε χάρηκε για αυτή που νίκησε, αλλά και δε λυπήθηκε αυτήν που έχασε. Χάρηκε και μόνο που ήταν στο γήπεδο. Γιατί είδε πολλά. Γιατί ευχαριστήθηκε θέαμα, σασπένς και mind games.

Είδε τους μέχρι πρόσφατα πικραμένους να χαίρονται. Είδε τη στεναχώρια να φλερτάρει και να τρώει χυλόπιτα από αυτούς τους ίδιους. Ένιωθε, στο τέλος, γεμάτος. Γιατί αφουγκράστηκε την προσπάθεια, γιατί διέκρινε το αστάθμητο. Γιατί συνέλαβε τις λεπτές ισορροπίες ενός αγώνα, γιατί αντιλήφθηκε τις μικρές, μα θαυματουργές κινήσεις, που αλλάζουν το ρου ενός παιχνιδιού. «Γιατί μύρισε αναμμένα τσιγάρα, εκεί που απαγορεύεται το κάπνισμα». Γιατί άκουσε συζητήσεις, εκτιμήσεις και προβλέψεις, αλλά και συνωμοσιολογίες και παρασκηνιολογίες του ...κ...λου... Που οι περισσότερες δε δικαιώθηκαν και έμειναν στη σφαίρα της μετέωρης επιπολαιότητας. Αλλά, κατέγραψε και κάποιες μειοψηφικές που τελικά προσέγγισαν κατά πολύ τα δρώμενα. Και, το κυριότερο, είδε πανηγυρισμούς.

Φεύγοντας, στο δρόμο για το σπίτι του, διέκρινε από μακριά μια ομάδα δεκαπέντε περίπου ανθρώπων. Νεαροί, όλοι τους, με τρεις κοπέλες ανάμεσα τους. Τον πλησίαζαν χωρίς να μιλάνε. Και αυτό, φαινομενικά, δεν ήταν καλό. Πιθανό σημάδι πως για κάτι ήταν προ-αποφασισμένοι; Ο Κορνήλιος άρχισε να ετοιμάζει από μια απάντηση για κάθε υποθετική ερώτηση. Η επικαιρότητα του κέντρου της Αθήνας του ήλθε άμεσα στο νου. Η προετοιμασία σε τέτοιες περιπτώσεις δεν αλλάζει τα προκαθορισμένα, ίσως, όμως, να περιορίζει τη σφοδρότητα του «επίπονου», τόσο που μπορεί να το μετατρέψει και σε σχετικά ανώδυνη εμπειρία...

«Τι είσαι εσύ, ρε;» Αν τους άκουγε να μιλάνε άπταιστα ελληνικά, θα απαντούσε «Ελληνας».

Αν μιλούσαν σπαστά ελληνικά, θα έλεγε ένα «εγώ ντεν ξέρει, ντεν καταλαβαίνει».

Αν τους έκοβε για αστυνομικούς, θα τους απαντούσε πως είναι ντόπιος και ιδιοκτήτης διαμερίσματος σε παρακείμενο δημοτικό διαμέρισμα.

Αν τους αναγνώριζε για αναρχικούς, θα έλεγε άλλα. «Μπράβο, παιδιά» και διάφορα παρεμφερή.

Το δύσκολο θα ήταν αν ήταν οπαδοί ομάδας χωρίς διακριτικά, αποφασισμένοι για νυχτερινά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών με «αλλόθρησκους», γιατί αν δεν καταλάβαινε τι ήταν ακριβώς αυτοί οι τύποι, θα κινδύνευε άμεσα.

Τελικά, η δεκαπεντάδα τον ξεπέρασε. Δεν ήταν κάτι από όλα αυτά που ξεσάλωσαν τις τελευταίες μέρες, μετατρέποντας σε κάτι άλλο το ήδη προβληματικό αθηναϊκό πεδίο. Εξάλλου, η συνάντηση αυτή έγινε σε άλλη περιοχή, από τη μαρκαρισμένη και καταβασανισμένη, πλέον, με εθνοτικές, φυλετικές και κάθε άλλου είδους εχθροπραξίες. Ήταν απλά μια παρέα νέων, που ετοιμάζονταν για τη βραδινή τους έξοδο, όπως κάνουν, συνήθως, οι άνθρωποι της ηλικίας τους. Πολλές φορές το νορμάλ, και το λογικό, παίρνουν άλλες διαστάσεις, τόσο που το ξεχνάμε.

Μόλις τον προσπέρασαν, ένας νεαρός που είχε μείνει λίγο πιο πίσω, πλεύρισε τον Κορνήλιο και με σαρδόνιο χαμόγελο τον ρώτησε 

«Ε, κύριος, μήπως ξέρετε τι ώρα είναι;»

-Ώρα, Ντομινίκ Στρος Καν, απάντησε ο Κορνήλιος και ξέσπασε σε ανείπωτο γέλωτα...

Μόλις συνήλθε, απλά συμμερίστηκε πως μπορεί να αλλάξουν όλα σε μια στιγμή, και οι «πρώτοι» να γίνουν «τελευταίοι» και «οι τελευταίοι» να μεταβληθούν σε «πρώτους».

Οφηλίας το ανάγνωσμα νούμερο 1...