Το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα είναι γεγονός. Όχι οτι δεν το περιμέναμε, όταν εκείνο το ζεστό βράδυ του Αυγούστου, ο Λιονέλ με εκείνο το hattrick απέναντι στη Σεβίλλη για το Super Copa μας έδειξε τις διαθέσεις που θα έχει ολόκληρη τη σεζόν. Αλλά γιατί το φετινό είναι ίσως το πιο γλυκό απο τα τρία σερί.
Συμφωνώ, ότι μετά το 5-0 η ομάδα προχώρησε και δεν κοίταξε ποτέ πίσω, και οτι γύρω στα τέλη Μαρτίου ετοιμάζαμε φιέστες όταν η διαφορά είχε εκτοξευθεί. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος. Αν αναλογιστούμε την πορεία στα εγχώρια πρωταθλήματα που είχαν οι διαφόρες ευρωπαϊκές ομάδες (Μπάγερν, Ίντερ) που τροφοδότησαν με διεθνείς τις εθνικές ομάδες για το Παγκόσμιο Κύπελλο, μόνο τότε συνείδητοποιούμε το τι έχει πετύχει η φετινή Μπαρτσελόνα, η ίδια ομάδα η οποία στην ουσία... σήκωσε το Μουντιάλ.
Με μισή προετοιμασία κατάφερε να πάρει ίσως το πιο άνετο πρωτάθλημα στην ιστορία της. Και μη πεί κανείς οτι το 2009 ήταν εξίσου εύκολη σεζόν. Δεν συγκρίνεται ο Σούστερ και ο Ράμος με τον Μουρίνιο. Ο οποίος Μουρίνιο στην κυριολεξία τα έχασε στην Primera Division, την οποία υποτίμησε και προτίμησε αρχικά να εφαρμόσει αμυντικογενείς τακτικές, κάτι το οποίο όταν κατάλαβε οτι ήταν λάθος -σε ένα πρωτάθλημα όπου πρέπει να παίξεις ποδόσφαιρο- ήταν πλέον αργά.
Η σημασία των ακαδημιών και της αγωνιστικής χημείας
Είδαμε φέτος μια Μπαρτσελόνα αλλιώτικη. Μετά την... πατάτα που έγινε με την στήλη άλατος Ιμπραήμοβιτς, επέστρεψε η ισορροπία που τόσο έλειπε απο την περσυνή ομάδα. Είδαμε τον Βίγια σε έναν ρόλο με τον οποίο πέτυχε 5 γκόλ στο Μουντιάλ, και τον Λίο στη θέση του ψευτοεννιαριού που είχε ως αποτέλεσμα 52 γκόλ και άλλες τόσες ασίστ (πραγματικά έχω χάσει το μέτρημα). Ένα σχήμα που μαζί με τον Πέδρο μας θύμισε επιτέλους την Μπαρτσελόνα της σεζόν 2008-2009.
Μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της Masia λοιπόν, είχαμε μια "έτοιμη" ομάδα η οποία πέτυχε ακριβώς λόγω της χημείας της. Κάτι το οποίο είναι ανύπαρκτο στον κύριο αντίπαλο, ο οποίος αναλώνεται μόνο σε ανούσιες μεταγραφές όπου δεν προσφέρουν ουσιαστικά.
Το παράδειγμα του Άγιαξ
Βλέπουμε λοιπόν τον Άγιαξ να κατακτάει τον Ολλανδικό πρωτάθλημα ύστερα απο 7 χρόνια ανομβρίας. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Πόσο μάλλον όταν σε αυτό το διάστημα είχε πολύ καλύτερο ρόστερ απο το φετινό. Άλλα όπως ξέρουμε, το ρόστερ δεν παίζει καμία σημασία, αν δεν υπάρχει η ομοιογένεια. Αυτή ακριβώς ήταν και η πληγή του Άγιαξ. Του "αδερφού" της Μπαρτσελόνα.
Μετά την φυγή του Μάρτιν Γιόλ, η διοίκηση του Άγιαξ προέβη στην τολμηρή κίνηση της πρόσληψης του "δικού" μας Frank de Boer. Ένος "νεαρού" τεχνικού ο οποίος είχε μοναδική εμπειρία στην μικρή ομάδα του Άγιαξ όπου και προπονούσε την προηγούμενη σεζόν. (Βλέπετε κάποια ομοιότητα εδώ);
Ο de Boer προώθησε τους Ebicilio, Rory Bonevaccia, Daley Blind και Boilesen στην πρώτη ομάδα απο τον Ajax C1. Παιδιά απο τα σπλάχνα των ακαδημιών του Άγιαξ, παιδιά που κοιμούνται και ξυπνούν με την φιλοσοφία του Άγιαξ χαραγμένη στο μυαλό τους.
Επίσης παραγκώνισε τον El Hamdaoui και καθιέρωσε στην αρχική εντεκάδα τον "παγκίτη" Siem de Jong, προϊόν των ακαδημιών.
Με αυτό νεανικό σύνολο λοιπόν, κατέφερε να πετύχει ότι δεν πέτυχαν οι υπόλοιποι εδώ και 7 χρόνια. Να κατακτήσει το πρωτάθλημα, σε μια σεζόν που έμοιαζε χαμένη. Με αυτά τα παιδιά απο την "Cantera" του. Χωρίς τρανταχτά ονόματα και χωρίς superstars.
Και φυσικά με έναν τρόπο με τον οποίο η ομάδα του Γιόχαν Κροϊφ θριάμβευσε τη δεκαετία του '70, και ύστερα καθιερωσε στην Μπαρτσελόνα.
Αυτό έχει τεράστια σημασία. Βλέπουμε τα κοινά παραδείγματα δύο άσημων τεχνικών (Πέπ, Ντε Μπούρ), οι οποίοι με εμπιστοσύνη στην φιλοσοφία και τα φυτώρια των ομάδων τους, κατάφεραν να κατακτήσουν τίτλους, αλλά το σημαντικότερο: Να τους κατακτήσουν με την φιλοσοφία και το στύλ της ομάδας τους. Κάτι το οποίο είναι το πιο σημαντικό συστατικό της επιτυχίας.
Να καταφέρνεις να φτιάξεις μια ομάδα που δεν θα βασίζεται σε 1-2 παίκτες, αλλά σε 11.
Συμφωνώ, ότι μετά το 5-0 η ομάδα προχώρησε και δεν κοίταξε ποτέ πίσω, και οτι γύρω στα τέλη Μαρτίου ετοιμάζαμε φιέστες όταν η διαφορά είχε εκτοξευθεί. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος. Αν αναλογιστούμε την πορεία στα εγχώρια πρωταθλήματα που είχαν οι διαφόρες ευρωπαϊκές ομάδες (Μπάγερν, Ίντερ) που τροφοδότησαν με διεθνείς τις εθνικές ομάδες για το Παγκόσμιο Κύπελλο, μόνο τότε συνείδητοποιούμε το τι έχει πετύχει η φετινή Μπαρτσελόνα, η ίδια ομάδα η οποία στην ουσία... σήκωσε το Μουντιάλ.
Με μισή προετοιμασία κατάφερε να πάρει ίσως το πιο άνετο πρωτάθλημα στην ιστορία της. Και μη πεί κανείς οτι το 2009 ήταν εξίσου εύκολη σεζόν. Δεν συγκρίνεται ο Σούστερ και ο Ράμος με τον Μουρίνιο. Ο οποίος Μουρίνιο στην κυριολεξία τα έχασε στην Primera Division, την οποία υποτίμησε και προτίμησε αρχικά να εφαρμόσει αμυντικογενείς τακτικές, κάτι το οποίο όταν κατάλαβε οτι ήταν λάθος -σε ένα πρωτάθλημα όπου πρέπει να παίξεις ποδόσφαιρο- ήταν πλέον αργά.
Η σημασία των ακαδημιών και της αγωνιστικής χημείας
Είδαμε φέτος μια Μπαρτσελόνα αλλιώτικη. Μετά την... πατάτα που έγινε με την στήλη άλατος Ιμπραήμοβιτς, επέστρεψε η ισορροπία που τόσο έλειπε απο την περσυνή ομάδα. Είδαμε τον Βίγια σε έναν ρόλο με τον οποίο πέτυχε 5 γκόλ στο Μουντιάλ, και τον Λίο στη θέση του ψευτοεννιαριού που είχε ως αποτέλεσμα 52 γκόλ και άλλες τόσες ασίστ (πραγματικά έχω χάσει το μέτρημα). Ένα σχήμα που μαζί με τον Πέδρο μας θύμισε επιτέλους την Μπαρτσελόνα της σεζόν 2008-2009.
Μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της Masia λοιπόν, είχαμε μια "έτοιμη" ομάδα η οποία πέτυχε ακριβώς λόγω της χημείας της. Κάτι το οποίο είναι ανύπαρκτο στον κύριο αντίπαλο, ο οποίος αναλώνεται μόνο σε ανούσιες μεταγραφές όπου δεν προσφέρουν ουσιαστικά.
Το παράδειγμα του Άγιαξ
Βλέπουμε λοιπόν τον Άγιαξ να κατακτάει τον Ολλανδικό πρωτάθλημα ύστερα απο 7 χρόνια ανομβρίας. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Πόσο μάλλον όταν σε αυτό το διάστημα είχε πολύ καλύτερο ρόστερ απο το φετινό. Άλλα όπως ξέρουμε, το ρόστερ δεν παίζει καμία σημασία, αν δεν υπάρχει η ομοιογένεια. Αυτή ακριβώς ήταν και η πληγή του Άγιαξ. Του "αδερφού" της Μπαρτσελόνα.
Μετά την φυγή του Μάρτιν Γιόλ, η διοίκηση του Άγιαξ προέβη στην τολμηρή κίνηση της πρόσληψης του "δικού" μας Frank de Boer. Ένος "νεαρού" τεχνικού ο οποίος είχε μοναδική εμπειρία στην μικρή ομάδα του Άγιαξ όπου και προπονούσε την προηγούμενη σεζόν. (Βλέπετε κάποια ομοιότητα εδώ);
Ο de Boer προώθησε τους Ebicilio, Rory Bonevaccia, Daley Blind και Boilesen στην πρώτη ομάδα απο τον Ajax C1. Παιδιά απο τα σπλάχνα των ακαδημιών του Άγιαξ, παιδιά που κοιμούνται και ξυπνούν με την φιλοσοφία του Άγιαξ χαραγμένη στο μυαλό τους.
Επίσης παραγκώνισε τον El Hamdaoui και καθιέρωσε στην αρχική εντεκάδα τον "παγκίτη" Siem de Jong, προϊόν των ακαδημιών.
Με αυτό νεανικό σύνολο λοιπόν, κατέφερε να πετύχει ότι δεν πέτυχαν οι υπόλοιποι εδώ και 7 χρόνια. Να κατακτήσει το πρωτάθλημα, σε μια σεζόν που έμοιαζε χαμένη. Με αυτά τα παιδιά απο την "Cantera" του. Χωρίς τρανταχτά ονόματα και χωρίς superstars.
Και φυσικά με έναν τρόπο με τον οποίο η ομάδα του Γιόχαν Κροϊφ θριάμβευσε τη δεκαετία του '70, και ύστερα καθιερωσε στην Μπαρτσελόνα.
Αυτό έχει τεράστια σημασία. Βλέπουμε τα κοινά παραδείγματα δύο άσημων τεχνικών (Πέπ, Ντε Μπούρ), οι οποίοι με εμπιστοσύνη στην φιλοσοφία και τα φυτώρια των ομάδων τους, κατάφεραν να κατακτήσουν τίτλους, αλλά το σημαντικότερο: Να τους κατακτήσουν με την φιλοσοφία και το στύλ της ομάδας τους. Κάτι το οποίο είναι το πιο σημαντικό συστατικό της επιτυχίας.
Να καταφέρνεις να φτιάξεις μια ομάδα που δεν θα βασίζεται σε 1-2 παίκτες, αλλά σε 11.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου