Οταν ο Γιάγια ανακάλυπτε το Γουέμπλεϋ

Ψηλαφίζει το Γουέμπλεϋ πριν την 28η, παίζοντας μπάσκετ ο Κώστας Μαρούντας

«Μου αρέσει το Γουέμπλεϊ» Τάδε έφη Γιάγια Τουρέ. Και πως να μην σου αρέσει Γιάγια; Η Σίτι έκανε την πρώτη απόσβεση των τεράστιων χρηματικών ποσών που έχει δαπανήσει η ιδιοκτησία της, κατακτώντας τον πρώτο της τίτλο μετά από τρεις και βάλε δεκαετίες. Ο κύριος Μαντσίνι συνεχίζει τη συλλογή τίτλων που είχε ξεκινήσει επί ιταλικού εδάφους, όντας ο αρχιτέκτονας της δυναστείας της Ίντερ στα πρώτα χρόνια της καθιέρωσης. Το έχουμε ξαναπεί ότι οι τίτλοι είναι οι σφραγίδες μιας ομάδας στις σελίδες του βιβλίου της ιστορίας.  Η βραδιά κατάκτησης τίτλων είναι κάτι που μένει για πάντα στις μνήμες. Και τα κύπελλα δεν είναι καθόλου αμελητέες διαδικασίες και υποθέσεις, για να τα σνομπάρει κανείς μπροστά στις συγκρίσεις που προκαλεί η δεδομένη λάμψη ενός πρωταθληματικού τίτλου. Το Μάντσεστερ είναι φέτος η ...αρχόντισσα πόλη, της Αγγλίας. Μέσα σε λίγες ώρες είδε τις δύο εκπροσώπους του να κατακτούν τα δύο σημαντικότερα τρόπαια των εγχώριων ανταγωνισμών. Η Σίτι είναι πλέον μια από τις μεγαλύτερες αγγλικές ομάδες, το στοίχημα είναι να το παγιώσει και το εξελίξει...το πράγμα... Κάτι που δε διαφαίνεται ως ουτοπικό, όπως πριν από κάποιο καιρό, στα χρόνια της ανυποληψίας...

Από τα υπόλοιπα γεγονότα, εντελώς φευγαλέα,  θα ήθελα να ξεχωρίσω την επιστροφή του μεγάλου Άγιαξ στην κορυφή του ολλανδικού πρωταθλήματος, τον υποβιβασμό της Σαμπντόρια, την έξοδο της Νάπολι στο champions league και την κατάκτηση από τη Λιλ του Κυπέλλου Γαλλίας.

Και πάμε στον ελληνικό τελικό κυπέλλου στο μπάσκετ, έναν αγώνα που εξαιτίας της ισχύος των δύο συμμετεχόντων ήταν το σπουδαιότερο μπασκετικό happening της Ευρώπης, μια μόλις εβδομάδα μετά το απόλυτο event της σαιζόν, το final four της Βαρκελώνης. Ο Ολυμπιακός για μένα συγκαταλέγεται στις τέσσερις κορυφαίες ομάδες της ηπείρου-μαζί με Παναθηναϊκό, Μακάμπι και Μπαρσελόνα. Το σοκ από τη Σιένα δεν με κάνει να αναθεωρώ αυτή μου την πεποίθηση. Ο Ιβκοβιτς αποδεικνύει ότι έχει τρόπο να νικάει τον αρχιμάστορα του είδους. Φαίνεται πως στις τόσες συναναστροφές που έχει με τον κουμπάρο του, τον ξέρει πολύ καλά, έχει εντρυφήσει στον τρόπο σκέψης του-στον οποίο μάλιστα έχει βάλει και αυτός το...χεράκι του... Η υπεροπλία στους ψηλούς και ο τρελό Μίλος έδωσαν το δεύτερο συνεχόμενο κύπελλο στην παρέα του Παπαλουκά και των υπολοίπων, που έχουν αρχίσει πλέον να γεύονται τίτλους.  Ο Παναθηναϊκός έδειξε πως δε θα μπορούσε να έχει και τόσο καθαρό μυαλό-Βαρκελώνη γαρ- απέναντι στον πολύ καλά προετοιμασμένο, ξεκούραστο και διψασμένο για τέτοιους τίτλους Ολυμπιακό. Μια ήττα για τους πράσινους σε αυτό το ματς, σε καμία περίπτωση δε μπορεί να έχει τις ίδιες συνέπειες σε σχέση με μια ανάλογη ήττα του Ολυμπιακού. Αυτό είναι το extra bonus που δίνει στον εαυτό της η ίδια η ομάδα των πράσινων, ως εύλογη συνέπεια της διαρκούς παντοκρατορίας της. Θέλω εδώ να επισημάνω πως η καλοκαιρινή προνοητικότητα του Ντούντα να ενισχύσει την φροντ λάιν του, έχει αποδώσει καρπούς, και μάλιστα...βαρύτιμους. Μια επιλογή καθόλου τυχαία και άκρως συνυφασμένη με την απροθυμία του Ομπράντοβιτς να ενισχύσει τη δική του. 3-0 γράφει το κοντέρ, αν και –για να είμαστε ακριβοδίκαιοι- το 2-0 δεν έγινε ποτέ 1-1, επειδή ο Διαμαντίδης αστόχησε στη βολή για να παλέψει η ομάδα του για το +4 της πρωτιάς στην διαδικασία της παράτασης...

Οι επερχόμενοι τελικοί παίζει και να είναι οι καλύτεροι εδώ και πολλά πολλά χρόνια, με εμβέλεια που να ξεπερνάει τα ελληνικά σύνορα. Μοιάζει ο Ολυμπιακός ως το φαβορί, κυρίως για λόγους ψυχολογίας που αφορούν την εξάλειψη συμπλεγμάτων κατωτερότητας, που τόσο πολύ είχαν ταλαιπωρήσει την ομάδα του Πειραιά στα πρώτα χρόνια της Αγγελοπούλειας εποχής. Ακόμα και έτσι να είναι, ο Ολυμπιακός δηλαδή το φαβορί, πότε άραγε στο παρελθόν το υποτιθέμενο αουτσάιντερ ήταν τόσο δυνατό; Για την ακρίβεια Πρωταθλητής Ευρώπης, για να μην ξεχνιόμαστε...