Το τέχνασμα της μετακύλησης του μπάτζετ

1.8 δίναμε γιά τον Ζοζέ Ανχελ, 2 ζητούσε η Σπόρτινγκ και η μεταγραφή δεν έγινε ποτέ!

Από το σπάσιμο της ρήτρας του Κεϊτά και τα 15 εκατομμύρια γιά τον Γκουντγιόνσεν, στο σπάσιμο των διαπραγματεύσεων  γιά τον Ζοζέ Ανχελ γιά 200 χιλιάδες ευρώ και στην καθυστέρηση του κλεισίματος του Κίκο Φεμένια γιά περίπου άλλα τόσα. Απ τα 60 εκατομμύρια του Ζλάταν στα 26 συν 11.5 (και αν) γιά τον Αλέξις. Είναι φανερό πως η νέα διοίκηση μετράει μέχρι και το τελευταίο ευρώ. Και καλά κάνει δηλαδή και έτσι πρέπει άσχετα αν είχαμε ξεσυνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε τέτοιες συμπεριφορές και είχαμε γίνει πολύ ανοιχτοχέρηδες και γαλαντόμοι. Εδώ μιλάμε πως η μεταγραφή του Χιλιάνου είχε τελειώσει απ την προηγούμενη εβδομάδα και οι δύο πλευρές παζάρευαν ένα εκατομμύριο μέχρι προχθές. Πού τέτοιες "γυφτιές" επί Λαπόρτα και Τσίκι. Ενα θα ζητούσαν; Δύο θα τους δίναμε! 

Και όχι μόνο αυτό. Γιά πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια μιά διοίκηση του FC Barcelona τηρεί το μπάτζετ που έχει δηλώσει πως διαθέτει εξ αρχής, απαρέκλητα! 45 και ό,τι μαζέψουμε από παραχωρήσεις είχε πει ο Φάους αρχές Ιούνη και έτσι φαίνεται πως έχουν τα πράγματα μέχρι σήμερα. Κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει την "υπέρβαση" που θα θέσει σε μεγαλύτερο κίνδυνο τα έτσι κι αλλοιώς επιβαρυμένα οικονομικά μας.

Είναι φανερό πως ο σύλλογος περνά σε μιά νέα στρατηγική μεταγραφών. Μιά στρατηγική που συμπιέζει το κόστος στα μικρότερα δυνατά επίπεδα χωρίς παράλληλα να αφήνει εκτεθειμένο και ακάλυπτο τον προπονητή.  Είναι επίσης προφανές πως το οικονομικό επιτελείο πιστεύει πως τα επόμενα χρόνια θα είναι πιό ανθηρά παρά την εντεινόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση. Θέλουν λοιπόν να τη "σκαπουλάρουν" φέτος και ο τρόπος που διάλεξαν είναι πραγματικά ευφυής.

Αρχικά φρόντισαν να εξασφαλίσουν την επιθυμία των στόχων τους να έρθουν στην ομάδα και μόνο σ αυτήν. Χωρίς αυτή την επιθυμία, ο Αλέξις δεν θα εχόταν ποτέ στο Καμπ Νόου, αφού τόσο η Σίτυ όσο και η Τσέλσι έδιναν στην Ουντινέζε και στον ίδιο πολύ περισσότερα χρήματα. Το ίδιο ισχύει γιά τον Σεσκ αν και αυτό ήταν γνωστό τουλάχιστον τα δύο τελευταία χρόνια. Με "δεμένους" τους παίκτες η διοίκηση προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις προσφέροντας σε μετρητά το 70% του ποσού που θέλει να διαθέσει. Το άλλο 30% εμπεριέχει χαμηλό, μεσαίο και υψηλό ρίσκο γιά τις ομάδες που πουλούν. Χαμηλό είναι ας πούμε ότι θα πάρουν ένα μέρος του 30% απ τα έσοδα ενός φιλικού αγώνα. Μεσαίο είναι πως θα πάρουν ένα άλλο μέρος αυτού του 30% αν η Μπάρσα αγωνιστεί στο Champions League μιά φορά τα επόμενα τρία χρόνια. Υψηλό είναι το ρίσκο να έχεις λαμβάνειν κάποια χρήματα αν ο παίκτης σου παίξει πάνω απ το 50% των επίσημων αγώνων της Μπάρσα τα επόμενα 2 χρόνια ή αν η Μπάρσα πάρει 2 πρωταθλήματα στα επόμενα 4 χρόνια (παραδείγματα είναι όλα αυτά). 

Είναι προφανές πως η Ουντινέζε και η Αρσεναλ ακούν αυτά τα πράγματα με ξυνισμένα μούτρα. Καθόλου δεν τους αρέσει το ότι δεν θα πάρουν τα χρήματα "ντούκου" αλλά με δόσεις και με ρίσκο.

Ομως στην περίπτωσή μας, το σημαντικό δεν είναι πως μπορεί κάποια χρήματα να μην τα πάρουν ποτέ. Το σημαντικό είναι πως με αυτό τον τρόπο καταφέραμε να μετακυλήσουμε το 30% του κόστους των μεταγραφών μας γιά την επόμενη τουλάχιστον σεζόν. Αν πηγαίναμε να αγοράσουμε "ντούκου" τον Αλέξις και τον Σεσκ θα έπρεπε να σκάσουμε 37+40 = 77-80 εκατομμύρια ευρώ. Τώρα δώσαμε 26 και επιθυμούμε να δώσουμε άλλα 30 το πολύ γιά τον Σεσκ. Σύνολο 56. Αν σκεφτούμε πως θα πάρουμε 12 απ τον Μπόγιαν, 5 απ τον Ρομέου και τουλάχιστον άλλα 3 απ τον Τζεφρέν, φτάνουμε στα 68-70 εκατομμύρια διαθέσιμα γιά μεταγραφές, χωρίς να λογαριάζουμε τί θα γίνει με τον Ζλάταν (εκτός αν τον έχουν υπολογίσει στα αρχικά 45). Αυτό σημαίνει πως μπορούμε να πάρουμε έναν ή και δύο ακόμα αμυντικούς αν ο Πεπ διαπιστώσει τέτοια ανάγκη στα μισά ή προς το τέλος της προετοιμασίας.

Ομολογώ λοιπόν πως αυτός ο τρόπος διαχείρισης των οικονομικών της ποδοσφαιρικής ομάδας μου αρέσει, έστω κι αν απαιτεί μεγάλη υπομονή που δεν είναι ό,τι καλύτερο γιά ένα φίλαθλο. 

Εξάλλου, ό,τι κι αν έχει κάποιος να προσάψει στον Ροσέλ, δεν μπορεί παρά να θυμηθεί με πόσα χρήματα έφερε στην Βαρκελώνη τον Ροναλντίνιο, τον Ντέκο, τον Ετό, τον Εντμίλσον, τον Μπελέτι, τον Ζιουλί. Είνα να μην τον εμπιστεύεσαι;