«Είμαι εκ φύσεως μαχητικός. Έμαθα από μικρός να παίζω ξυπόλητος. Για τον λόγο αυτό τρέχω έτσι και κάνω άλματα. Το συνήθισα από τότε που προσπαθούσα ν’ αποφεύγω τις πέτρες».
Ήταν τότε μόλις 16 χρονών και είχε 13 λεπτά χρόνο συμμετοχής στην μεγάλη κατηγορία. Κι όμως είχε ήδη τραβήξει το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων. Όλοι ήθελαν να μιλήσουν μαζί του, να του κάνουν μια συνέντευξη. Η δόξα άρχισε να τον «κυνηγάει» από μικρό. Τόσο στην Καλάμα όσο και στην Τοκοπίγια, το μέρος όπου γεννήθηκε. «Νιώθω πολύ χαρούμενος, αλλά δεν μου αρέσει να μιλάω», έλεγε με τα μάτια χαμηλωμένα. Αυτός που ξεσήκωσε θύελλα ενθουσιασμού στο πρώτο του ματς, αυτός που με το σπαθί του έπαιξε στην Κόλο Κόλο, αυτός που «τρέλανε» τον Ντανιέλ Πασαρέλα, αυτός που ο πρόεδρος της Ουντινέζε αγόρασε έναντι ούτε 3 εκατομμυρίων δολαρίων.
Χαμογελαστός, μετρημένος και συμπαθέστατος, ο Αλέξις ακόμα και σήμερα νιώθει άβολα μπροστά στα μικρόφωνα. Δεν του αρέσει να εκτίθεται εκτός γηπέδων. Είναι συνεσταλμένος και δεν του αρέσουν τα μεγάλα λόγια. Όταν ήταν μικρός θυμάται πως οι ικανότητές του και αυτά που μπορούσε να κάνει με τη μπάλα, σχεδόν τον είχαν περιθωριοποιήσει: «Έκλεβα τη μπάλα από όλους, αυτοί θύμωναν και δε με άφηναν να παίζω», είχε πει πριν από χρόνια. Τότε μπορεί να μην τον φώναζαν «Niño Maravilla», αλλά τον φώναζαν «σκίουρο» οι φίλοι του: «Έλεγαν ότι έμοιαζα με σκίουρο, γιατί σκαρφάλωνα στα δέντρα για να μαζεύω τις μπάλες που σκάλωναν».
Το ίδιο διάστημα τον καλούσαν στις μικρές Εθνικές της Χιλής. Βρέθηκε κοντά να παίξει στην Αργεντινή. Ούτε στη Μπόκα όμως, ούτε στην Ρίβερ αλλά στην ταπεινή και άσημη Άλτος Όρνος Ζάπλα. Σε φιλικό ματς που η ομάδα από το Χουχούι αντιμετώπισε την ομάδα από την Ταλτάλ της Χιλής, ο Αλέξις έπαιξε ένα ημίχρονο και σημείωσε 7 γκολ. Τελικά όμως, ο Αλέξις προτίμησε να μην αποχωριστεί τη μητέρα του και τα τρία του αδέρφια. Η μαμά του αγωνιζόταν να μεγαλώσει τέσσερα παιδιά και τα ψάρια που πουλούσε πολλές φορές δεν έφταναν ούτε για ν’ αγοράσει αρκετό ψωμί. Ο μικρός Αλέξις κατάλαβε πως μόνο μέσα από αυτό που αγαπούσε, το ποδόσφαιρο, θα μπορούσε να προσφέρει μια αξιοπρεπή ζωή στους δικούς του. Έτσι, δέχτηκε να παίξει στην Κορμπελόα.
Αμέσως στην Χιλή είδαν ότι πρόκειται για ένα ακατέργαστο διαμάντι. Γεννημένος στην Τοκοπίγια στις 19 Δεκεμβρίου του 1988, έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα στις 12 Φεβρουαρίου 2005, υπό την καθοδήγηση του Νέλσον Ακόστα. Τον Μάιο του 2006, λίγο πριν από το Μουντιάλ, η Ουντινέζε κερδίζει την «κούρσα» από τις Βέρντερ και Βιγιαρεάλ και πετυχαίνει την απόκτησή του. Και από τότε «εκτοξεύτηκε»…. Η ιταλική ομάδα τον αγόρασε για περίπου 2 εκατομμύρια δολάρια, τον δάνεισε στην Κόλο Κόλο και ο Κλαούντιο Μπόρχι «ξετρελάθηκε» μαζί του. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο τότε προπονητής του «με το που ερχόταν στις προπονήσεις, άρπαζε τη μπάλα και ξεκινούσε να τρέχει χωρίς κανείς να μπορεί να τον σταματήσει».
Το παιδάκι που από τα 7 του χρόνια έπαιζε εναντίον ενηλίκων και μεγάλωσε στην όμορφή αλλά πολύ φτωχική Τοκοπίγια, επιλέχτηκε από την Nike ως το πρόσωπο της εταιρείας για την Νότια Αμερική. Επιτέλους, σταμάτησε να παίζει ξυπόλητος και άρχισε να «ζωγραφίζει» με την φανέλα της Ουντινέζε. Ο Αλέξις δεν μιλάει πολύ. Στην πατρίδα του, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον αγαπάει. Για τους Χιλιανούς είναι το «νέο αίμα», ένα ταλέντο από αυτά που φοβόντουσαν ότι δεν θα εμφανιστούν μετά τους Ζαμοράνο και Σάλας. Την Βαρκελώνη την γνώρισε το 2007 όταν ο γιατρός Κούγκατ τον εγχείρησε στον αστράγαλο. Μετά την δεκαήμερη παραμονή του στην πανέμορφη πόλη, έδωσε την υπόσχεση στον εαυτό του να επιστρέψει αυτή την φορά σαν παίκτης της Μπαρσελόνα… Ο μικρούλης με τα κίτρινα παπούτσια έδωσε πραγματική «μάχη» για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Δήλωσε ευθύς εξαρχής ότι θέλει να πάει στη Μπάρσα και πουθενά αλλού και ούτε στιγμή δεν παρέκλινε από την αρχική του θέση. Δεν συγκινήθηκε ούτε από τα χρήματα των Άγγλων, ούτε από τις πιέσεις που δεχόταν από την Ουντινέζε. Το πείσμα και η θέλησή του απέδωσαν καρπούς….
Χαμογελαστός, μετρημένος και συμπαθέστατος, ο Αλέξις ακόμα και σήμερα νιώθει άβολα μπροστά στα μικρόφωνα. Δεν του αρέσει να εκτίθεται εκτός γηπέδων. Είναι συνεσταλμένος και δεν του αρέσουν τα μεγάλα λόγια. Όταν ήταν μικρός θυμάται πως οι ικανότητές του και αυτά που μπορούσε να κάνει με τη μπάλα, σχεδόν τον είχαν περιθωριοποιήσει: «Έκλεβα τη μπάλα από όλους, αυτοί θύμωναν και δε με άφηναν να παίζω», είχε πει πριν από χρόνια. Τότε μπορεί να μην τον φώναζαν «Niño Maravilla», αλλά τον φώναζαν «σκίουρο» οι φίλοι του: «Έλεγαν ότι έμοιαζα με σκίουρο, γιατί σκαρφάλωνα στα δέντρα για να μαζεύω τις μπάλες που σκάλωναν».
Το ίδιο διάστημα τον καλούσαν στις μικρές Εθνικές της Χιλής. Βρέθηκε κοντά να παίξει στην Αργεντινή. Ούτε στη Μπόκα όμως, ούτε στην Ρίβερ αλλά στην ταπεινή και άσημη Άλτος Όρνος Ζάπλα. Σε φιλικό ματς που η ομάδα από το Χουχούι αντιμετώπισε την ομάδα από την Ταλτάλ της Χιλής, ο Αλέξις έπαιξε ένα ημίχρονο και σημείωσε 7 γκολ. Τελικά όμως, ο Αλέξις προτίμησε να μην αποχωριστεί τη μητέρα του και τα τρία του αδέρφια. Η μαμά του αγωνιζόταν να μεγαλώσει τέσσερα παιδιά και τα ψάρια που πουλούσε πολλές φορές δεν έφταναν ούτε για ν’ αγοράσει αρκετό ψωμί. Ο μικρός Αλέξις κατάλαβε πως μόνο μέσα από αυτό που αγαπούσε, το ποδόσφαιρο, θα μπορούσε να προσφέρει μια αξιοπρεπή ζωή στους δικούς του. Έτσι, δέχτηκε να παίξει στην Κορμπελόα.
Αμέσως στην Χιλή είδαν ότι πρόκειται για ένα ακατέργαστο διαμάντι. Γεννημένος στην Τοκοπίγια στις 19 Δεκεμβρίου του 1988, έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα στις 12 Φεβρουαρίου 2005, υπό την καθοδήγηση του Νέλσον Ακόστα. Τον Μάιο του 2006, λίγο πριν από το Μουντιάλ, η Ουντινέζε κερδίζει την «κούρσα» από τις Βέρντερ και Βιγιαρεάλ και πετυχαίνει την απόκτησή του. Και από τότε «εκτοξεύτηκε»…. Η ιταλική ομάδα τον αγόρασε για περίπου 2 εκατομμύρια δολάρια, τον δάνεισε στην Κόλο Κόλο και ο Κλαούντιο Μπόρχι «ξετρελάθηκε» μαζί του. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο τότε προπονητής του «με το που ερχόταν στις προπονήσεις, άρπαζε τη μπάλα και ξεκινούσε να τρέχει χωρίς κανείς να μπορεί να τον σταματήσει».
Το παιδάκι που από τα 7 του χρόνια έπαιζε εναντίον ενηλίκων και μεγάλωσε στην όμορφή αλλά πολύ φτωχική Τοκοπίγια, επιλέχτηκε από την Nike ως το πρόσωπο της εταιρείας για την Νότια Αμερική. Επιτέλους, σταμάτησε να παίζει ξυπόλητος και άρχισε να «ζωγραφίζει» με την φανέλα της Ουντινέζε. Ο Αλέξις δεν μιλάει πολύ. Στην πατρίδα του, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον αγαπάει. Για τους Χιλιανούς είναι το «νέο αίμα», ένα ταλέντο από αυτά που φοβόντουσαν ότι δεν θα εμφανιστούν μετά τους Ζαμοράνο και Σάλας. Την Βαρκελώνη την γνώρισε το 2007 όταν ο γιατρός Κούγκατ τον εγχείρησε στον αστράγαλο. Μετά την δεκαήμερη παραμονή του στην πανέμορφη πόλη, έδωσε την υπόσχεση στον εαυτό του να επιστρέψει αυτή την φορά σαν παίκτης της Μπαρσελόνα… Ο μικρούλης με τα κίτρινα παπούτσια έδωσε πραγματική «μάχη» για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Δήλωσε ευθύς εξαρχής ότι θέλει να πάει στη Μπάρσα και πουθενά αλλού και ούτε στιγμή δεν παρέκλινε από την αρχική του θέση. Δεν συγκινήθηκε ούτε από τα χρήματα των Άγγλων, ούτε από τις πιέσεις που δεχόταν από την Ουντινέζε. Το πείσμα και η θέλησή του απέδωσαν καρπούς….
sport.es
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου