Γίνε άντρας μικρούλη!

Μακριά απ τη "μαμά" Μπάρσα ο Μπόγιαν θα πρέπει να γίνει άντρας γιά να επιστρέψει σπίτι

Οποιος barcelonista είδε τη φωτογραφία του Bojan από τη χθεσινή του συνέντευξη τύπου και δεν παραδεχτεί ότι αισθάνθηκε ένα μικρό ή μεγαλύτερο σφίξιμο στην καρδιά, θα λέει ψέμματα. Αυτά τα γεμάτα παράπονο μάτια ενός δικού μας παιδιού, ενός μεγάλου ταλέντου που γαλουχήθηκε ποδοσφαιρικά από τη Μάσια και που στα 20 χρόνια του κατάφερε να ξεπεράσει τις 100 συμμετοχές στην μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου προσωπικά με έκαναν να αισθανθώ άσχημα, ίσως επειδή στα μάτια του Μπόγιαν βλέπω τον δικό μου γιό. Είναι καλό παιδί ο Μπογιανάκος. Πάντα με το χαμόγελο, ποτέ δεν είπε άσχημη κουβέντα γιά κανέναν. Μόνο σήμερα ξέφυγε λίγο απ την δική του πεπατημένη, αλλά και πάλι συγχωρείται. Ομως ...

Δεν είπε την αλήθεια χθες ο Μπόγιαν. Δεν διάλεξε αυτός τον δρόμο της φυγής. Αλλοι αποφάσισαν πως έπρεπε να φύγει. Και έχω την εντύπωση πως αυτό ήταν το καλύτερο πρώτ απ όλα γιά τον ίδιο. 

Κατ αρχήν η Μπάρσα δεν του έκλεισε την πόρτα. Την άφησε σχεδόν ορθάνοιχτη και η επιστροφή του, όσο κι αν πιστεύει το αντίθετο, εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τον ίδιο. 

Ας μην γελιόμαστε. Ο Μπόγιαν και ευκαιρίες πήρε και δεν δικαίωσε τον σύλλογο και τον Γκουαρντιόλα που πρόσφατα ανανέωσαν το συμβόλαιό του μέχρι το 2015. Δεν είναι πως του λείπει το ταλέντο. Κάθε άλλο. Αυτό που διακρίνω εγώ στον ίδιο είναι μιά συναισθηματική αστάθεια, μιά άρνηση να ανδρωθεί πριν της ώρας του, αφού αυτό επιτάσει ο σκληρός κόσμος του ανταγωνισμού. Ο Μπόγιαν είναι ακόμα ένα παιδί 20 χρονών, αλλά γιά τον κόσμο του ποδοσφαίρου αυτή είναι ηλικία στην οποία πρέπει ήδη να έχεις δώσει απτά δείγματα "επαγγελματικής πληρότητας". Ο Μπόγιαν δεν βελτιώθηκε. Απ το 2007-2008, τότε που σχεδόν μόνος του μας κρατούσε όρθιους όταν η ομάδα του Ράϊκαρτ και του Ροναλντίνιο βροντούσε κανόνι, μέχρι σήμερα, η πορεία του υπήρξε φθίνουσα. Και ίσως γι αυτό να φταίει το γεγονός πως ο Μπόγιαν είναι ποδοσφαιρικά ... μαμόθρεφτος. Η Μπάρσα είναι η "μαμά" του, αυτή που του παρέχει ασφάλεια και του επιτρέπει να μη χρειάζεται να γίνει σκληρός γιά να καταφέρει να επιβιώσει. 

Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως, τα πράγματα στη ζωή δεν είναι έτσι. Ο Μπόγιαν χρειαζόταν να υποστεί ένα ισχυρό σοκ που θα τον υποχρέωνε να γίνει - επιτέλους - σκληρός ή αλλοιώς να καταλάβει οριστικά πως δεν είναι γιά την "πρώτη ταχύτητα". Η Ρόμα του παρέχει μιά μοναδική ευκαιρία να διαπιστώσει με πραγματικούς όρους αγοράς αν αξίζει ή όχι. Γιατί πλέον το μέλλον του θα αποτιμάται σε αρκετές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Η δεν θα αξίζει ούτε ένα!

Σκληρό μεν, αλλά δίκαιο. Αν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια ο Μπόγιαν τα καταφέρει, τότε η Μπάρσα θα επιστρέψει. Και θα επιστρέψει γιατί θα έχει "σιτέψει" και ο Βίγια. Θα επιστρέψει γιατί θα ξέρει πως μπορεί να εμπιστευτεί ξανά ένα δικό της παιδί. Ενα παιδί που το ξέρει καλά και που επίσης ξέρει πως λατρεύει τη Μπάρσα. Θα δώσει λοιπόν 13 εκατομμύρια ευρώ γιά να τον πάρει πίσω. Και τότε ο Μπόγιαν γιά πρώτη φορά στη ζωή του ίσως αισθανθεί μιά επαγγελματική αυταρέσκεια. Οταν θα δει δηλαδή τη Ρόμα να δίνει άλλα 28 γιά να τον κρατήσει. Δεν είναι και λίγα, ε; 

Και τότε, θα απομένει σ αυτόν να αποφασίσει. Να αποφασίσει γνωρίζοντας πως δεν θα τον θέλουν επειδή είναι "καλό παιδί" αλλά επειδή πραγματικά θα "μετράει".

Τί λέτε; Δεν αξίζει το κόπο αυτό το ηλεκτροσόκ;