Στο παράλληλο σύμπαν της Μαδρίτης ο Κασίγιας είναι (πάλι) αρχηγός

Ο Σάμι Κεντίρα σηκώνει το πόδι του στο Θεό, κάνοντας τον Ντικ Φόσμπερι, εμπνευστή του ομώνυμου παλμού του άλματος σε ύψος να αισθάνεται περήφανος γιατί το δημιούργημά του χρησιμοποιείται με επιτυχία και σε άλλο άθλημα. Η κάμερα δείχνει αυτό το υπέροχο γερμανικό κανί να προσκρούει στο ξυρισμένο κεφάλι του Ερίκ Αμπιντάλ, ή να περνάει ξυστά ή να τον πετυχαίνει λίγο. Ολος ο πλανήτης αναρωτιέται: Τον πέτυχε σίγουρα ή κάνει θέατρο ο Γάλλος πέφτοντας κάτω και πιάνοντας το κεφάλι του; Εκείνη τη στιγμή κανείς δεν σκέφτεται το προφανές. Οτι τον πέτυχε δεν τον πέτυχε, πολύ, λίγο ή καθόλου, γεμάτα ή ελαφρά, η κίνηση και μόνο είναι πράξη που τιμωρείται με κάρτα. Ολοι ασχολούνται με τον Αμπιντάλ. Κανείς με τον Κεντίρα. Εξ άλλου, ο ίδιος σπεύδει να ζητήσει και συγγνώμη. Αμαρτία αξομολογημένη δεν είναι αμαρτία. Του ξέφυγε του παιδιού. Να του πάρουμε το κεφάλι; Ας πάρει αυτός τα κεφάλια όσων θέλει. Αρκεί να ζητάει συγγνώμη. Και οι άλλοι να μην κάνουν θέατρο...

Εχει γίνει πλέον θεσμός. Σε κάθε σφύριγμα φάουλ κατά της Μαδρίτης, όλοι οι παίκτες σαν αγριεμένες μέλισσες πέφτουν επάνω στον διαιτητή προκαλώντας ένα θορυβώδες βουητό μέσα στ αυτί του, ενώ ταυτόχρονα ο πάγκος της ομάδας με μπροστάρη τον προπονητή της σηκώνεται, χοροπηδάει, κάνει επικλήσεις στον ύψιστο γιά το κακό που τον βρήκε, βρίζει, γελάει ειρωνικά, μουρμουράει στο αυτί του τέταρτου, πιάνει κουβέντα με την εξέδρα "αυτό τί ήταν;" κι άλλα σχετικά.Ο στόχος είναι προφανής: ολα τα φάουλ είναι ίδια. Δεν υπάρχουν σκληρά και μαλακά, φάουλ γιά κόκκινη, γιά κίτρινη, γιά επίπληξη. Υπάρχουν φάουλ εναντίον μας. Και όλα τα φάουλ εναντίον μας εξ ορισμού ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΑΝ ΣΦΥΡΙΧΤΕΙ. Κατά συνέπεια και το ότι σφυρίζονται από μόνο του είναι ατόπημα σε βάρος μας. Αυτό δα έλειπε να σηκώνουν και κάρτα. Κατ αυτόν τον τρόπο, τα απλά φάουλ δεν σφυρίζονται καθόλου, μερικά που σηκώνουν κίτρινη ("δίπλωμα" Πέπε σε Ντάνι Αλβες στον πρώτο τελικό του Μπερναμπέου) σφυρίζονται με μιά δόση διασταγμού, ενώ γι αυτά που σηκώνουν κόκκινη πρωταρχικό ρόλο παίζει η αξιολόγηση της στάσης του αντίπαλου.

- Βρε μήπως και κάνει θέατρο ο Σεσκ που ο Μαρσέλο έκανε "ποδήλατο" με τα πόδια σηκωμένα; Μήπως το παρακάνει ο Μέσσι που ο Μαρσέλο πήδηξε κατακόρυφα και με το αριστερό του πόδι απλωμένο τον χτύπησε στα πλευρά; 

Η επιτυχία είναι προφανής. Ολοι ασχολούνται με τις υποτιθέμενες αντιδράσεις των αντίπαλων. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΡΟΦΑΝΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

Η κρίση των διαιτητών βιάζεται από μιά συμπεριφορά πεινασμένης αγέλης σκύλων, από συνειδησιακά διλλήματα του τύπου " μήπως αυτό που είδαν τα μάτια σου είναι προϊόν του θεάτρου των κακών Καταλανών;"

Υπάρχει και μπόνους ... κανονάκι σ αυτή την υπόθεση. Ακόμα κι αν τολμήσεις να μου δώσεις αυτό που αξίζω, θα είσαι ένας ακόμα στη σειρά όλων εκείνων που με άφησαν με παίκτη λιγότερο κατά της Μπαρσελόνα. Στο 20ο, 40ο, 90ο λεπτό ή στο τέταρτο λεπτό των καθυστερήσεων. Δεν έχει σημασία. Στο παράλληλο σύμπαν της Ρεάλ Μαδρίτης τα ... νούμερα έχουν τον πρώτο λόγο. Ακόμα κι αν ξέρω πως θα έπρεπε να παίζω με 9, εγώ διαμαρτύρομαι γιατί παίζω γιά 30 δευτερόλεπτα με 10 έτσι ώστε μιά μέρα να φτάσω να παίζω με 11 ενώ θα έπρεπε να παίζω με 8. 

Στο παράλληλο σύμπαν της Ρεάλ Μαδρίτης, ο προπονητής βγαίνει απ τη φυσούνα στο γήπεδο και χτυπά επιλεκτικά την πλάτη των Πέπε και Σέρχιο Ράμος δίνοντάς τους κουράγιο. Δίπλα τους, ο Ικερ Κασίγιας αντιλαμβάνεται τί εννοούσε ο κόουτς, τεχνικός διευθυντής και μέγας αρχιτέκτων του σύμπαντος όταν το καλοκαίρι ήθελε να του αφαιρέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Λίγες ώρες αργότερα, θα το δείξει έμπρακτα στον προπονητή του.

Το ποδόσφαιρο θριαμβεύει. Απλά δεν είναι πιά το ίδιο. Είναι κάτι άλλο που ούτε καν του μοιάζει ...