Βάφτιση Με Το Ζόρι

του Νίκου Περπερίδη

Οι επιτυχίες της Μπάρτσα τα τελευταία χρόνια, μπορεί να έφεραν μεγάλη χαρά στους απανταχού φίλους των Blaugrana , (μεταξύ των οποίων και η αφεντιά μου), αλλά προσωπικά μου προξένησαν και έναν φόβο. Η ανησυχία μου λοιπόν, ήταν ότι εξαιτίας των επιτυχιών αυτών, η Μπαρτσελόνα θα γίνει “μόδα”. Και όπως είναι γνωστό, ό,τι είναι στην μόδα “φοριέται” από οποιονδήποτε ,αλλά μόλις “ξεπεραστεί” βρίσκεται στο καλάθι των αχρήστων.

Έτσι ξαφνικά και κυρίως από την άφιξη του Ροναλντίνιο στην Βαρκελώνη, (καλοκαίρι 2003) και έπειτα, ο ποδοσφαιρικός κόσμος στην Ελλάδα άρχισε να ασχολείται περισσότερο με την Μπάρτσα, που μέχρι τότε , η παρουσία της περιοριζόταν κυρίως σε  μονόστηλα του ελληνικού αθλητικού Τύπου, ο οποίος παραδοσιακά έδειχνε μια ιδιαίτερη συμπάθεια στις αγγλικές ομάδες , όπως και ο φίλαθλος κόσμος στην χώρα μας.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο , ότι στην Ελλάδα λειτουργούσαν ήδη σύνδεσμοι ομάδων του “νησιού” , όπως της Liverpool και της Man Utd , συλλόγων δηλαδή που πρωταγωνίστησαν στον ευρωπαϊκό χώρο της δεκαετίες του 1980 και 1990 αντίστοιχα.

Όσον αφορά το “ισπανικό” ενδιαφέρον , από ελληνικής πλευράς , αυτό περιοριζόταν στην Ρεάλ Μαδρίτης , των πανάκριβων μεταγραφών και της παραδοσιακής “γκλαμουριάς” που την συνοδεύει και είναι και στο ..DNA της.

Η Μπαρτσελόνα όμως είναι μια διαφορετική ιστορία. Και ο λόγος είναι ότι ο δρόμος που επέλεξε για να βρεθεί στην κορυφή του ποδοσφαιρικού στερεώματος δεν ήταν ο συνηθισμένος, αλλά προέκυψε μέσα από την παραγωγική διαδικασία της ίδιας της ομάδας, η οποία επένδυσε σε παίκτες από τα φυτώρια της και αποφάσισε να ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό πρότυπο, κοινό για όλα τα κλιμάκια της ομάδας , από τους παίδες μέχρι και τους άνδρες.

Δεν ήταν η πρώτη που επιχείρησε κάτι τέτοιο, (είχε προηγηθεί ο Άγιαξ), ήταν όμως η πρώτη , που το “δόγμα” αυτό το εφάρμοσε με τόσο μεγάλη επιτυχία. Συνυπολογίζοντας δε, ότι πρόκειται για σύλλογο που είναι υποχρεωμένος να κάνει πρωταθλητισμό , η επιτυχία της εφαρμογής του “προγράμματος” αυτού αποκτά μεγαλύτερη σημασία , καθώς απαιτήθηκε χρόνος , κόπος και ..χαμένα πρωταθλήματα.

Όταν λοιπόν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και οι κόποι των Καταλανών άρχισαν να εξαργυρώνονται (από το 2005 μέχρι και σήμερα δηλαδή)  με τίτλους , συνοδευμένους από  εξαιρετικό ποδόσφαιρο, ειδικοί και μη , “βάφτισαν” την Μπάρτσα , χωρίς η ίδια να το επιδιώξει, ομάδα “φαινόμενο”.

Και φυσικά επειδή όπου υπάρχει λόγος υπάρχει και αντίλογος, βρέθηκαν πολλοί που εκτιμούν και επιθυμούν να μειώσουν την επιτυχία αυτής της ομάδας , όπως ο συντάκτης αυτού http://www.aixmi.gr/index.php/to-fainomeno-barcelon/του άρθρου ,που “ανέβηκε” σήμερα (20 Αυγ 2011) σε γνωστή αθλητική ιστοσελίδα.

Μία από τις σημαντικότερες αρχές στην ζωή μου, είναι ο σεβασμός της διαφορετικότητας του ατόμου. Καθένας μπορεί να έχει την άποψη του, αρκεί να την στηρίζει , όχι όμως , με αόριστη επιχειρηματολογία.

Στο εν λόγω άρθρο λοιπόν, ο συντάκτης αφού δηλώνει οπαδός της Man Utd, εκφράζει την δυσφορία του καθώς όπως αναφέρει , τον περασμένο Απρίλιο επιχείρησε να παρακολουθήσει τον προημιτελικό της ομάδας του εναντίον της Τσέλσι ,για το Champions League αλλά όλες οι καφετέριες έδειχναν μόνο το Μπαρτσελόνα – Σαχτάρ (??) , αναφέρει επίσης την ενόχληση του για το γεγονός πως η Μπάρτσα έβαλε χορηγό στην φανέλα και απορεί για το γεγονός πως , σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρεάλ έχει πάρει τον ρόλο του “κακού” στην κόντρα με την Μπάρτσα.

Εν τάχει λοιπόν θα εκφράσω μερικές απορίες  - απαντήσεις επί του θέματος.

• Όσον αφορά τον ρόλο του “κακού” στην κόντρα Ρεάλ – Μπαρτσελόνα , γνωρίζει ο κύριος αυτός , ότι επί δικτατορίας του Φράνκο (μέγας οπαδός της Ρεάλ) στην Ισπανία , η Μπάρτσα κυνηγήθηκε ανελέητα από το καθεστώς?
• Ότι της εκλάπη κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια της , σχεδόν με προεδρικό διάταγμα ,παίκτης (Ντι Στέφανο) χάρη στον οποίο η Ρεάλ (στην οποία κατέληξε) οφείλει μέρος των ευρωπαϊκών της τίτλων – υστεροφημίας?
• Ότι όργανα του καθεστώτος, “επισκέφθηκαν” τα αποδυτήρια της Μπάρτσα , σε αγώνα εναντίον της Ρεάλ για να ανακοινώσουν στους παίκτες των Καταλανών πως «ή χάνετε ή δεν φεύγετε από το γήπεδο?»
• Ότι προγενέστερα , πρόεδρος της Μπάρτσα (Sunyol) εκτελέστηκε στον δρόμο, κατά την διάρκεια του εμφυλίου?
• Και αν είναι πολύ μικρός για να θυμάται ή να έχει διαβάσει τα συγκεκριμένα περιστατικά , ίσως να θυμάται πως, με τη δύναμη του χρήματος της “καλής” Ρεάλ, ντύθηκε στα λευκά ο Φίγκο , (πριν από περίπου μια δεκαετία) πληγώνοντας την υπερηφάνια των Καταλανών , που έπαιρναν τότε το μήνυμα πως «η Ρεάλ Μαδίτης αυτό που θέλει το παίρνει».

Η μπλαουγκράνα φανέλα, είναι “βαμμένη” με αίμα ανεξίτηλο, που δεν μπορεί να σβήσει ούτε και η τοποθέτηση του ονόματος ενός χορηγού μετά από 100+ χρόνια ιστορίας. 

Μήπως θυμάται από πότε η δική του αγαπημένη ομάδα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει χορηγό στην δική της φανέλα?

Τι έχει να μας πει για την ταυτότητα της ομάδας που υποστηρίζει , η οποία από το 2005 βρίσκεται στα χέρια Αμερικανών ιδιοκτητών?

Επ’αυτού να τον ενημερώσω , πως στην “κακή”,“εμπορευματοποιημένη ” Μπαρτσελόνα, ο πρόεδρος εκλέγεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ , από τα μέλη του συλλόγου.

Επίσης ξέρει ποια ομάδα σήκωσε πρώτη την σημαία της “εμπορικής” εκμετάλλευσης του ονόματος της , με ανοίγματα στις Ασιατικές αγορές? Μήπως η δική του?

Τέλος , αν ο Τσε ζούσε καλέ μου φίλε, ίσως και να ενέκρινε και ο ίδιος να μπει η φωτογραφία του σε πορτοφόλια , εφόσον αυτό θα βοηθούσε στην διατήρηση – προώθηση των ιδεών του.

Έτσι ίσως και η Μπάρτσα είναι υποχρεωμένη να εκμεταλλευτεί την “εμπορικότητα” της, για να καταφέρει να υπερασπίζεται αυτό που πιθανώς εσύ και πολλοί σαν εσένα δεν θα καταλάβουν ποτέ.

Ότι δηλαδή είναι “Κάτι Παραπάνω Από Μια Ομάδα!”

Υ.Γ 1 Γιατί τόση σιγουριά , πως ένας αγγλικός προημιτελικός έχει πιο ενδιαφέρον από έναν καταλανο-ουκρανικό?

Υ.Γ2 Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για την ομάδα σου, υπάρχουν στην Ελλάδα αθλητικές ιστοσελίδες , αφιερωμένες αποκλειστικά στο Αγγλικό ποδόσφαιρο. Εμείς , οι φίλοι της Μπάρτσα ξέρεις , για αντίστοιχη ενημέρωση πρέπει να επισκεφτούμε ξένους ιστότοπους..
El Capita.