Ποιους θα έπρεπε να παρατάξει στο Ανοέτα ο Γκουαρντιόλα για να μην τον πουν αλαζόνα? Για πολλούς, η απάντηση έρχεται εύκολα και αβασάνιστα: την 11άδα του Γουέμπλεϊ (με την εξαίρεση φυσικά του τραυματία Πικέ). Και τι 11άδα πρέπει να παρατάξει απόψε κόντρα στην Μίλαν? Και υποθέτω ότι η 11άδα των «αστεριών» θα πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε βδομάδα, σε κάθε ματς, χωρίς κανείς να σκέφτεται ότι υπάρχουν περίπου 65 ματς ενόψει, το ένα μετά το άλλο.
Δίχως άλλο, ο ποδοσφαιρικός σχεδιασμός και η απλή λογική λένε το αντίθετο. Υπάρχει κάποια καλύτερη ημερομηνία στην οποία ο Λίο θα μπορούσε να πάρει κάποιες ανάσες ξεκούρασης, απ’ ότι μετά την επιστροφή από ένα μεγάλο ταξίδι? Το ίδιο θα μπορούσαμε ν’ αναρωτηθούμε και για τον καθένα απ’ όσους έκατσαν στον πάγκο του βάσκικου γηπέδου: Τον Αμπιντάλ, τον Πουγιόλ, τον Ινιέστα, τον Βίγια, τον Μασεράνο. Γιατί θα πρέπει μονίμως και χωρίς ανάσα να παίζουν πάντα οι βασικοί? Γιατί είναι αλαζονικό το να βάζεις βασικούς τους Βαλντές, Άλβες, Μπουσκέτς, Τσάβι, Τιάγκο, Πέδρο και Αλέξις? Ειλικρινά, μου φαίνεται παρανοϊκό να μιλάς για τους παίκτες αυτούς και να χρησιμοποιείς τον όρο «αλαζονεία».
Το ίδιο μου φαίνεται όταν γίνεται αναφορά στον προπονητή ως «επιπόλαιο» ή δεν ξέρω κι εγώ τι, επειδή σέβεται απόλυτα μια από τις βασικές αρχές του αθλήματος: την προστασία και διαφύλαξη των ποδοσφαιριστών του από την κόπωση και το «κάψιμο». Φαίνεται ότι αρκεί ένα και μόνο «στραβοπάτημα» για να ξεχαστούν όλα τα οφέλη των τελευταίων ετών από την ορθή και συνετή χρησιμοποίηση των ποδοσφαιριστών, ανάλογα με τις επιταγές του κάθε παιχνιδιού. Τι ασθενής μνήμη! Δεδομένων των παραπάνω, τα πράγματα δεν πήγαν κατ ευχήν για τον Πεπ και τους παίκτες του το Σάββατο.
Έκαναν λάθη, ουσιαστικά ή λιγότερο σημαντικά. Παρατηρούσες έλλειψη συνοχής και συγκέντρωσης, ο τρόπος που επιτίθετο η ομάδα στο δεύτερο ημίχρονο, η χρήση δύο όμοιων κεντρικών αμυντικών, έλλειψη πίεσης ψηλά, ο κατακερματισμός της ομάδας, η κακή μέρα που βρέθηκε ο Κεϊτά, ο Φοντάς που φάνηκε αυτή τη φορά κατώτερος των περιστάσεων. Εντέλει, πολλά και διάφορα λάθη που έχουν όμως να κάνουν με θέματα προσοχής και υπευθυνότητας, αλλά σε καμία περίπτωση με επίδειξη αλαζονείας ή υποτίμησης του αντιπάλου.
Δίχως άλλο, ο ποδοσφαιρικός σχεδιασμός και η απλή λογική λένε το αντίθετο. Υπάρχει κάποια καλύτερη ημερομηνία στην οποία ο Λίο θα μπορούσε να πάρει κάποιες ανάσες ξεκούρασης, απ’ ότι μετά την επιστροφή από ένα μεγάλο ταξίδι? Το ίδιο θα μπορούσαμε ν’ αναρωτηθούμε και για τον καθένα απ’ όσους έκατσαν στον πάγκο του βάσκικου γηπέδου: Τον Αμπιντάλ, τον Πουγιόλ, τον Ινιέστα, τον Βίγια, τον Μασεράνο. Γιατί θα πρέπει μονίμως και χωρίς ανάσα να παίζουν πάντα οι βασικοί? Γιατί είναι αλαζονικό το να βάζεις βασικούς τους Βαλντές, Άλβες, Μπουσκέτς, Τσάβι, Τιάγκο, Πέδρο και Αλέξις? Ειλικρινά, μου φαίνεται παρανοϊκό να μιλάς για τους παίκτες αυτούς και να χρησιμοποιείς τον όρο «αλαζονεία».
Το ίδιο μου φαίνεται όταν γίνεται αναφορά στον προπονητή ως «επιπόλαιο» ή δεν ξέρω κι εγώ τι, επειδή σέβεται απόλυτα μια από τις βασικές αρχές του αθλήματος: την προστασία και διαφύλαξη των ποδοσφαιριστών του από την κόπωση και το «κάψιμο». Φαίνεται ότι αρκεί ένα και μόνο «στραβοπάτημα» για να ξεχαστούν όλα τα οφέλη των τελευταίων ετών από την ορθή και συνετή χρησιμοποίηση των ποδοσφαιριστών, ανάλογα με τις επιταγές του κάθε παιχνιδιού. Τι ασθενής μνήμη! Δεδομένων των παραπάνω, τα πράγματα δεν πήγαν κατ ευχήν για τον Πεπ και τους παίκτες του το Σάββατο.
Έκαναν λάθη, ουσιαστικά ή λιγότερο σημαντικά. Παρατηρούσες έλλειψη συνοχής και συγκέντρωσης, ο τρόπος που επιτίθετο η ομάδα στο δεύτερο ημίχρονο, η χρήση δύο όμοιων κεντρικών αμυντικών, έλλειψη πίεσης ψηλά, ο κατακερματισμός της ομάδας, η κακή μέρα που βρέθηκε ο Κεϊτά, ο Φοντάς που φάνηκε αυτή τη φορά κατώτερος των περιστάσεων. Εντέλει, πολλά και διάφορα λάθη που έχουν όμως να κάνουν με θέματα προσοχής και υπευθυνότητας, αλλά σε καμία περίπτωση με επίδειξη αλαζονείας ή υποτίμησης του αντιπάλου.
perarnau blog
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου