Όσο μας πληγώνεις...

...τόσο μας πορώνεις! Ένα σύνθημα αυτονόητο για αυτή την ομάδα και αυτά που μας έχει προσφέρει. Όχι μόνο σε εμάς τους οπαδούς της, αλλά και σε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο, στην ιστορία που θα την γράψει με χρυσά γράμματα.




Απόψε το βράδυ, οι περισσότεροι ένιωσαν οτι το φετινό πρωτάθλημα έχει σχεδόν τελειώσει. Και όχι άδικα, αφού μία το 3-4-3, μία τα συνεχόμενα πειράματα και οι αλλαγές στην εντεκάδα που δεν επιτρέπουν στην ομάδα να βρεί ρυθμό, μία (ο φυσιολογικός) κορεσμός που έχει δημιουργηθεί στους παίκτες, είναι κατά την γνώμη μου τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν την εικόνα της φετινής ομάδας. Σε συνδυασμό φυσικά με την κατακόρυφη βελτίωση των παικτών της Μαδρίτης, οι οποίοι σε σχέση με πέρσυ δίνουν το 100% σε κάθε μάτς και δεν πετούν πόντους σε εύκολες έδρες.

Για να μην μακρυγορώ. Η ομάδα είναι γεγονός οτι δεν τα πηγαίνει καλά στο πρωτάθλημα, άλλωστε μετά απο τρείς συνεχείς κατακτήσεις είναι φυσικό κάποια στιγμή η ομάδα να είναι πεσμένη αγωνιστικά. Όμως αυτό δεν λέει κάτι για την πορεία της σεζόν. Ακόμη και αν χαθεί το πρωτάθλημα (που μαθηματικά και θεωρητικά είναι ακόμη στο χέρι της Μπαρτσελόνα, νικώντας και στα δύο κλάσικο), υπάρχει και το Champions League όπου με την τεράστια του αίγλη δίνει ένα συνεχές κίνητρο στους παίκτες για το repeat. Και φυσικά το Copa Del Rey όπου όλοι εύχονται ένα rematch του περσυνού τελικού και ευκαιρία για εκδίκηση.

Μην ξεχνάτε όμως το ότι ακόμη και τίποτα να μην κατακτήσουμε φέτος, αυτό δεν θα έχει καμία σημασία. Μας έχουν προσφέρει τόσα πολλά αυτά τα παιδιά, που αυτά που μας έκαναν να ζήσουμε, δεν θα τα ζήσουν οι οπαδοί άλλων ομάδων ούτε σε 10 χρόνια. Γιατί τρόπαια πολλοί πήραν, λίγοι όμως το κατάφεραν παίζοντας πραγματικό ποδόσφαιρο.