Γνωστός και μη εξαιρετέος στους ποδοσφαιρικούς κύκλους ο εγκατεστημένος στην Βαρκελώνη Βρετανός αθλητικογράφος, Γκρέιαμ Χάντερ. Πάντα ομιλητικός κι ευχάριστος, ο Χάντερ δεν χάνει ευκαιρία να μιλήσει για το αγαπημένο του χόμπι που δεν είναι άλλο από την Μπαρσελόνα.
Σύμφωνα με τον Χάντερ, η φετινή νίκη των μπλαουγκράνα μέσα στο Μπερναμπέου ήταν πιο σημαντική και ουσιαστική ακόμα και από το επιβλητικό 5-0 πέρσι του Καμπ Νου: «Κατά την γνώμη μου ήταν σφαγή. Σκεφτείτε ότι η Μπάρσα προερχόταν από ματς στα οποία είχε ασταθή απόδοση, ενώ την βάραινε ακόμα η ισοπαλία στο Μπιλμπάο. Το να δεχτεί γκολ στα πρώτα δευτερόλεπτα και με τον Βαλντές να είναι νευρικός στη μεγαλύτερη διάρκεια του ματς και μετά να βάζει 3 γκολ ενώ και το σκορ θα μπορούσε να έχει διαμορφωθεί ακόμα και 6-2- ή 7-2. Μιλάμε για ταπείνωση της Ρεάλ και εξαιρετικό παιχνίδι από την Μπάρσα.
Δεν μπορώ ν’ απαντήσω για πόσο θα συνεχίσει η Μπαρσελόνα αυτό το υπέροχο ταξίδι. Το λογικό είναι πως σε όλα τα πράγματα οι εποχές δεν κρατάνε και πολύ και η ομάδα έχει ήδη δείξει κάποια σημάδια κόπωσης. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που μπορούν να τα κρίνουν αυτά πολύ καλύτερα από μένα. Για παράδειγμα ο Τσάρλι Ρέσατς, που είναι μια ποδοσφαιρική ιδιοφυία, και έχει πει ότι το σύστημα είναι έτσι δομημένο, υπάρχουν τόσο στέρεες βάσεις, που το τέλος μόνο σύντομα δεν θα έρθει. Πιστεύω ότι ακόμα και χωρίς τον Πεπ, τα πράγματα δεν θα γίνουν όπως τον τελευταίο καιρό που ήταν ο Ράικαρντ στην ομάδα. Όσο κι αν αγαπούσε ο Ράικαρντ την Μπαρσελόνα, δεν ήταν παιδί της όπως ο Πεπ. Θεωρητικά, οι παίκτες θα τα βγάλουν πέρα ακόμα και χωρίς τον Πεπ, αλλά με κάποιον που θα έχει παρόμοια φιλοσοφία. Μπορεί βέβαια να μην έχει το χάρισμα του Πεπ ή την εργατικότητά του ή το δέσιμο που έχει με τους παίκτες. Υπάρχουν όμως οι ακαδημίες και η νοοτροπίθα βαθιά ριζωμένη και τα πράγματα πάνω κάτω θα συνεχίσουν να δουλεύουν. Ακόμα λοιπόν και αν δεν συνεχίσει ο Πεπ, τα πέτρινα χρόνια 1999-2005 δεν θα επιστρέψουν.
Υπάρχει όμως και κάτι που με κάνει σκεφτικό: Πώς μπορείς για παράδειγμα ν’ αντικαταστήσεις τον Τσάβι ή τον Πουγιόλ? Και οι δύο δεν είναι πια πιτσιρίκια. Μπορεί ο Τσάβι να έχει ακόμα 3-4 καλά χρόνια μπροστά του, ισχύει όμως το ίδιο για τον αρχηγό? Πώς λοιπόν αντικαθιστάς μια τέτοια μορφή? Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ακαδημίες. Τις μικρές ομάδες τις παρακολουθώ και έχω πολύ καλές σχέσεις με τον Εουσέμπιο, τον προπονητή της δεύτερης ομάδας. Και μου λέει ότι τα πράγματα είναι καλύτερα απ’ όσο φαίνονται. Επειδή μιλάμε για παιδιά που ανταγωνίζονται άντρες, στην κυριολεξία. Κάθε ομάδα της κατηγορίας που αντιμετωπίζει την Μπαρσελόνα Β, είναι μια κανονική αντρική ομάδα και αντιμετωπίζει το ματς σαν να είναι τελικός Τσάμπιονς Λιγκ. Και σκέφτονται: «Αν δεν τους νικήσουμε, μπορούμε τουλάχιστον να τους κλωτσήσουμε. Θα μείνουμε ένα χρόνο στην δεύτερη κατηγορία, ας έχουμε τουλάχιστον να λέμε ότι κάτι κάναμε κόντρα στην Μπάρσα Β». Και μιλάμε για παιδιά. Αλλά παιδιά με λαμπρό μέλλον.
Και είναι πολλοί αυτοί που σου τραβάνε την προσοχή με το ταλέντο και την τεχνική τους. Για ν’ αναφέρω μόνο μερικούς που τους ξέρουν πια και σχεδόν όλοι: Μοντόγια, Σερζί Ρομπέρτο, Ραφίνια, Μπαρτρά και Ντεουλοφέου, που μπορεί να μην εξελίσσεται ακόμα με γρήγορους ρυθμούς αλλά έχει τεράστιο ταλέντο. Τα παιδιά αυτά είναι το μέλλον της Μπάρσα και μακάρι να παραμείνουν στον σύλλογο. Δεν είναι όμως μόνο η δεύτερη ομάδα. Υπάρχουν και οι πιο μικρές. Η Χουβενίλ είναι κάτι το εξαιρετικό. Κατ’ εμέ, ο Όσκαρ Γκαρσία, ο προπονητής της, θα πρέπει να είναι ο επόμενος τεχνικός της Μπάρσα μετά τον Πεπ. Από παίκτες, θυμάμαι ότι παρακολουθούσα τον Μέσι από 15-16 χρονών. Στην Χουβενίλ είναι ένα 16χρονο παιδί από το Καμερούν, ο Ντονγκού, για τον οποίο πρέπει να ομολογήσω πως είναι ό, τι καλύτερο έχω δει σε αυτήν την ηλικία. Η ταχύτητά σε ζαλίζει, έχει θανατηφόρο τελείωμα και δουλεύει ακούραστα. Έχει μάθει να δουλεύει και να πιέζει πολύ. Για να μην αδικώ όμως κάποιους, να θυμάστε μερικά ονόματα: Σερζί Σαμπέρ, Γκριμάλντο, Πατρίσιο, Κρίστιαν, Μπακογιόκ και η λίστα συνεχίζεται. Ο Ντονγκού είναι βέβαια το κάτι άλλο».
totalbarca.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου