Η απτή Μπαρσελονική πραγματικότητα

To να ακροβατώ στο μεταίχμιο του υλισμού με τη μεταφυσική, αποτελούσε ανέκαθεν για μένα μια ιδιαίτερη πρόκληση, που ενίοτε έφτανε και στα όρια της διασκέδασης θα τολμούσα να πω. Ιδιαίτερα δε, μιλώντας για ένα άτομο που δεν έχει και την καλύτερη σχέση με την έννοια της πίστης σε οτιδήποτε υπόκειται εκτός πεδίου της απτής πραγματικότητας.

Τρίτη πρωί λοιπόν στο Σχολείο μου -ημέρα και της ονομαστικής μου εορτής- και συμπτωματικά εντελώς, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων φέρνει τις Βασιλόπιτες, προκειμένου να τις κόψει η καθεμιά τάξη ξεχωριστά. Η ήδη υπάρχουσα λοιπόν -λόγω της εορτής- χαρά μου, αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, διότι γι'ακόμη μια φορά, θα βίωνα μια ''πατρική-γονεϊκή'' κατάσταση, εντός πλαισίου τάξης.

Η αγωνία των μαθητών ξεκινώντας την ''ιερή'' αυτή διαδικάσία, βρίσκεται στο κατακόρυφο και πιάνοντας το μαχαίρι, νιώθω 19 ζευγάρια μάτια να το μαγνητίζουν νοερά και να το κινούν. Πρώτο κομμάτι, για το Σχολείο. Δεύτερο, για το Διευθυντή. Τρίτο, για την κυρία καθαρίστρια. Τέταρτο, για το Σύλλογο Διδασκόντων. Το πέμπτο, ήταν προσυμφωνημένο από καιρό....

Ζητώντας το ως προσωπική χάρη από τα παιδιά, συμφωνήσαμε να κόψουμε ένα κομμάτι και του Lionel. Ναι, ακριβώς!!! Μ' ένα στόμα μια φωνή, οι 19 ψυχές ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΣΥΝΤΑΞΙΔΕΥΩ ΦΕΤΟΣ ΣΤΟ ΦΟΥΡΤΟΥΝΙΑΣΜΕΝΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΤΗΣ ΣΤΕΙΡΑΣ ΓΝΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΔΝΤ, αγόρια και κορίτσια μαζί, είχαν συμφωνήσει να κόψουμε κι ένα κομμάτι στο μικρό Αργεντίνο ημίθεό μου, που από το 2004 και μετά, απογείωσε την ψυχοσυναισθηματική μου εξάρτηση με τη Μπάρσα....

Όταν είπα λοιπόν ''του Messi'', ακούστηκαν πολλά γέλια χαράς και αναπόφευκτα δε, σχηματίστηκε και στο πρόσωπό μου, ένα πλατύ χαμόγελο, που συνδύαζε παιδική ανεμελιά με αμηχανία. Το μαχαίρι κατεβαίνει κόβοντας το τελευταίο μέρος του κομματιού του Lio, όταν ξαφνικά, ο χρόνος και το μαχαίρι σταματούν.....

Η αντίσταση που νιώθω στο μαχαίρι, αποτυπώνεται με ένα μυδίαμα αμηχανίας προς τη γεμάτη απορία τάξη μου. Ναι, το μαχαίρι είχε βρει αντίσταση στη μια άκρη του φλουριού, που ήταν στριμωγμένο στο κομμάτι που αντιστοιχούσε στο Lio!!!!! Oι ιαχές και οι πανηγυρισμοί δεν άργησαν ν'ακουστούν. Ένας μαθητής μου- δεινός Μπαρσελονίστα παρά τα έντεκά του μόλις χρόνια- πανηγύριζε λες και το είχε τύχει αυτός!!!! Μια μαθήτριά μου- η οποία ''μισεί'' τις ποδοσφαιρικές συζητήσεις που ανοίγουν συχνά πυκνά στην τάξη, χαμογελούσε τόσο ευτυχισμένη με τη χαρά μου, που κόντεψε να δακρύσω..... Ναι, είχε γίνει το όμορφο!!!! Σε μια μικρή τάξη ενός Δημοτικού Σχολείου στην Πάρο, κάποιοι μικροί άγγελοι, συμφώνησαν να κόψουμε κομμάτι της Πίτας μας και στο Lionel Messi και μάλιστα, πανηγύριζαν όταν του έτυχε.... Γι' ακόμη μια φορά στη μόλις πεντάχρονη διαδασκαλική μου εμπειρία, βίωσω την απόλυτη παιδαγωγική ευτυχία, συνδυάζοντας τη μεγάλη μου αγάπη για τη Μπάρσα μου και την Αργεντινή....

Τώρα, για ποιό λόγο όμως η εξιστόριση αυτού του σχολικού συμβάντος;;; Συσχετίστε τη στιγμή ακριβώς που κόβει το μαχαίρι την Πίτα στο κομμάτι του Lio, με το πρώτο άγγιγμα του ποδιού του τη στιγμή της ψιλοκρεμαστής κάθετης μπαλιάς στον Abidal και θα καταλάβετε... Συσχετίστε το μαχαίρι καθώς κατεβαίνει με το πόδι του Lio καθώς κατεβαίνει και θα καταλάβετε.... Συσχετίστε την κατάληξη του μαχαιριού με το που φτάνει στο τέλος του το κόψιμο, με την κατάληξη της φάσης από τα πόδια του Eric και θα καταλάβετε ακόμη καλύτερα....... Λες και τα προκάλεσαν και τα δυο, τα 19 Παριανά αγγελούδια.......

Όταν η μεταφυσική λοιόν, χαϊδεύει νοερά, τα ανέμελα όρια της απτής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας.....

Visca El Barça, MES QUE UN CLUB!!!!!!!!!!!