Τι έγινε πάλι ρε παιδιά;

Μάλλον σαδομαζόχες είναι οι δικοί μας. Δεν εξηγείται αλλιώς. Δηλαδή, η ιστορία έχει καταντήσει αστείο πλέον. Να έχει προηγηθεί ο αντίπαλος σου στο πιο ιδανικό σημείο γι' αυτόν, να σου κόβει τα πόδια ΠΑΛΙ μέσα στο ίδιο γήπεδο, να έχεις ένα βούνο να ανέβεις και να πελαγώνεις. Φυσιολογικά όλα αυτά για οποιδήποτε ομάδα. Όχι όμως για την καλύτερη του πλανήτη.




Λογικό λοιπόν θα ήταν να έρθει η ήττα απόψε. Κάποια στιγμή θα έρθει. Ίσως έτσι να σκεφτόμουν εγώ, ο διπλανός μου, ο οποιοσδήποτε οπαδός της Μπαρτσελόνα απόψε. Δεν σκεφτόταν όμως το ίδιο ο Τσάβι, ο Ινιέστα, ο Μέσι και ο Αλέξις. Αυτοί μετά το 1-0 απλά... φόρτσαραν. Και δεν κοίταξαν πίσω. Ειλικρινά το πώς αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να έχουν τέτοια ψυχραιμία μέσα στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, είναι πραγματικά αντικείμενο πρός ανάλυση.

Δεν είναι μόνο το απίστευτο comeback και η ανατροπή. Είναι το πώς αυτή την φορά το passing game ανάμεσα σε 11 αμυντικούς (δεν είναι ορθογραφικό), έγινε πλακίτσα. Κάτι το οποίο πέρσυ στον τελικό του Κυπέλλου φάνταζε σχεδόν αδύνατο. Εκεί όπου έβλεπες μια Μπαρτσελόνα σχεδόν ανήμπορη να κάνει το παιχνίδι της, απόψε η ίδια ομάδα, με μια παρόμοιας συνθεσης Μαδρίτη, έκανε καλλιτεχνικό πατινάζ ανάμεσα στα... σφυροδρέπανα με τις λευκές φανέλες. Η απίστευτη αυτή ακρίβεια με την οποία κυριολεκτικά έλιωσαν οποιοδήποτε τέχνασμα του κουτοπόνηρου Πορτογάλου. Το πώς κρατούσαν τις γραμμές τους και αλληλοκαλύπτονταν σχεδόν τέλεια σε κάθε φάση. Το πώς οι αμυντικοί έγιναν επιθετικοί, και το πώς οι επιθετικοί έγιναν αμυντικοί. Τολμώ να πώ, ότι απόψε είδα την καλύτερη εμφάνιση της ομάδας στο Μπερναμπέου απο το 2-6 και μετά. Και αν τότε εκείνη η Ρεάλ ήταν οι τιτίκες του Χουάντε, η τωρινή "υπερομάδα των στατιστικών" του Μουρίνιο σκόρπισε μια και καλή. Φυσικά το να βλέπεις τον Πουγιόλ και τον Αμπιντάλ, δύο αμυντικούς να τους εκτελούν, ήταν σχεδόν σουρεαλισμός που ήρθε και έδεσε με την σημερινή απίστευτη βραδιά.

Θέλω να σταθώ λιγάκι στον Αλέξις, παρά το μεγάλο παιχνίδι όλων των παιδιών απόψε. Τι παιχταράς είναι αυτός; Δύναμη, τεχνική, ταχύτητα, τσαμπουκά, πείσμα να μην αφήσει καμία φάση χαμένη, ασταμάτητο "χαμαλίκι" στα μετ' όπισθεν, πάθος για το ποδόσφαιρο. Δεν υπάρχει αυτό το φαινόμενο παίκτη. Τι μεταγραφή ήταν αυτή. Spot on, που λένε οι φίλοι μας απο την Inglaterra... Ο Σέσκ μπορεί να είναι η αδυναμία μου, αλλά τούτος εδώ ο κοντός διαβολάκος είναι απο άλλον πλανήτη. Ήρθε και έδεσε απο την πρώτη στιγμή, κάτι που είπε και ο Πέπ στην συνέντευξη τύπου. Χίλια μπράβο του.

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω με κάτι τελευταίο. Δεν με νοίαζει αν θα κατακτήσει κάτι φέτος η Μπάρσα. Αν σηκώσει οποιοδήποτε τρόπαιο θα χαρώ, όπως όλοι μας φυσικά. Αλλά, και τίποτα να μην πάρει, δεν θα γκρινιάξω, ούτε θα παραπονεθώ. Γιατί κάτι τέτοιες στιγμές σαν την αποψινή, το 5-0, το 2-6, τον τελικό της Ρώμης και του Γουέμπλευ, δεν πρόκειται να ζήσει κανένας άλλος φίλαθλος άλλης ομάδας, εκτός απο εμάς τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα. Προσωπικά, αυτά και ΜΟΝΟ αυτά, μου αρκούν για να μην ξενερώσω ποτέ ξανά...

Υ.Γ: Δεν θέλω να σχολιάσω τα αποψινά εγκλήματα του καραφλού αυτού γελοίου υποκείμενου που αποκαλείται ποδοσφαιριστής. Μου φτάνει η αίσθηση της ηδονής, να βλέπω ολόκληρη η ποδοσφαιρική Ευρώπη απόψε να φτύνει αυτόν και την ομάδα του, οπότε δεν θα χαλάσω την διάθεση μου γι' αυτά που είδα απόψε απο αυτόν.