Ένα ωραίο (και εφικτό) σενάριο για τον καλοκαιρινό λογαριασμό

Σενάρια παρηγορίας από τον Κώστα Μαρούντα

Πια βρισκόμαστε σε μια παγιωμένη κατάσταση. Οι πρωταθληματικές επιδόσεις της Μπάρσα μας απογοητεύουν όλους, μετατρέποντας όσο περνάνε οι αγωνιστικές το όραμα του τίτλου σε μια ολοένα και πιο ξεθωριασμένη ανάμνηση.

Το έχω πει πολλές φορές. Στο Κύπελλο και στο champions league, θα πρέπει να επενδύσουμε όλοι μας τις επιθυμίες μας για το υπόλοιπο της σαιζόν. Η Μαδρίτη έχει πια τον τίτλο δίπλα της, και θα πρέπει να αυτοκτονήσει για να μην επανέλθει σε αυτόν μετά από τόσα χρόνια. Η Μπάρσα θα πρέπει να διαχειριστεί αλλιώς τα εναπομείναντα παιχνίδια της. Αφενός να βάλει στο παιχνίδι παίκτες που θα αποτελέσουν το μέλλον της, και αφετέρου να αντιμετωπίζει τους αγώνες συντηρητικά-προς αποφυγή επιπλέον κούρασης και τραυματισμών, με σκοπό να μπορεί η ομάδα να είναι ανταγωνιστική στον τελικό του Κυπέλλου και στην προσπάθεια της να πετύχει το ιστορικό repeat στη μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Ξέρω πως κάτι τέτοιο δεν ακούγεται ωραία και ίσως δεν ταιριάζει με τη μεγαλοσύνη της Μπαρσελόνα. Όμως η λογική υπαγορεύει συγκεκριμένα πράγματα και η Μπάρσα δεν μπορεί να είναι παράλογη και να αναζητάει υπερβάσεις που στην τελική μπορεί να την βλάψουν περισσότερο.

Η βαθμολογική διαφορά με τη Ρεάλ Μ. πρέπει να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Δεν νομίζω, πάντως, πως υπάρχουν πολλά περιθώρια για να κατακτήσει άλλο ένα πρωτάθλημα η Μπάρσα. Αν το κάνει θα πρόκειται για το μεγαλύτερο σύγχρονο κατόρθωμα της, σε αγωνιστικό επίπεδο, αλλά αυτή τη στιγμή κάτι τέτοιο προσομοιάζει με ποδοσφαιρικό θαύμα. Ας κοιτάξει ο Πεπ πως θα κατακτήσει τους δύο τίτλους που μπορεί άνετα, και στο πρωτάθλημα ας σεβαστεί την αξιοσύνη της Μπάρσα, κυνηγώντας τον ρεαλισμό. Νίκη σε κάθε παιχνίδι, χωρίς όμως αυτό να γίνεται αυτοσκοπός που θα βλάπτει την ομάδα. Ξαναλέω πως πολλοί θα διαφωνήσουν μαζί μου, αλλά ας φανταστούμε το τέλος της χρονιάς με τη Μπάρσα δεύτερη στην Primera Division, και κατακτημένα το champions league, το Κύπελλο Ισπανίας, το Παγκόσμιο Συλλόγων, το ισπανικό σούπερ καπ, και το ευρωπαϊκό αντίστοιχο. Ωραίο δεν μοιάζει σαν σενάριο; Θα μπορεί κανείς να μιλήσει για αποτυχημένη χρονιά ή θα δοξάζουνε όλοι τους νικητές και θριαμβευτές διακορευτές των ρεκόρ; Θα μιλάνε όλοι για τη Μπάρσα, και ο Μουρίνιο θα ετοιμάζει τα μπογαλάκια του για Αγγλία αφρισμένος όσο ποτέ...