Τουρκική μπασκετική ατζαμοσύνη

Και ολίγον από μπάσκετ γιά να ξεχνάμε το πόνο μας από τον Κώστα Μαρούντα

Έτυχε να παρακολουθήσω και τα τρία παιχνίδια τουρκικών ομάδων στα πλαίσια της πρόσφατης αγωνιστικής για την Ευρωλίγκα. Η μεγάλη πρωταγωνίστρια ήταν η Γαλατά που κατάφερε να επικρατήσει της ΤΣΣΚΑ, μέσα σε μια κολασμένη ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι αφιονισμένοι οπαδοί της. Αντιθέτως, η Εφές, παρότι κόντεψε να πετύχει μια επική ανατροπή έχασε από τον Ολυμπιακό στην έδρα της, ενώ και η Φενέρ αποτέλεσε ένα απλό παρακολουθητή στην άνετη νίκη του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ, που όποτε ένιωθε πως κινδύνευε πάταγε για λίγο γκάζι και καθάριζε.

Θα ήθελα με αφορμή αυτά τα παιχνίδια να καταγράψω κάποιες γενικές σκέψεις. Είναι προφανές πως οι Τούρκοι χώνουν πολύ χρήμα και φέρνουν καλούς παίκτες για να επανδρώσουν τα ρόστερ τους. Όμως, παρακολουθώντας τες, θεωρώ πως στηρίζονται περισσότερο σε ατομικές εξάρσεις παρά σε ένα δουλεμένο μπασκετικό στιλ. Ακόμα και η Γαλατά, νίκησε χάρη σε καλάθια που προέκυψαν από το ατομικό θράσος και την άγνοια κινδύνου συγκεκριμένων παικτών σε καθοριστικές φάσεις, αφού βέβαια, για να είμαι δίκαιος, τα έδωσαν όλα και με περισσό πάθος στην άμυνα, εξαναγκάζοντας την ΤΣΣΚΑ σε ουσιαστική ανομβρία στο επιθετικό κομμάτι. Έβαλε και λίγο το χεράκι του ο Τεόντοσιτς, με τις χαμένες βολές στο τέλος, αλλά η έλλειψη μιας δεδομένης μπασκετικής ταυτότητας ήταν εμφανής για τη Γαλατά.

Η επιτυχία της εθνικής Τουρκίας στο πρόσφατο Μουντομπάσκετ, δεύτερη θέση μετά τις ΗΠΑ, έγινε αντιληπτή από τους ιθύνοντες του τουρκικού συλλογικού μπάσκετ, ως μια καλή αφορμή να ανεβάσουν το επίπεδο και να πετύχουν διακρίσεις, επενδύοντας αξιοσέβαστα ποσά, προσδοκώντας στο να γεμίσουν τα γήπεδα, και να προσελκύσουν διαφημίσεις, και άλλα σημαντικά έσοδα. Όμως, μάλλον, πρέπει να δώσουν έμφαση στα βασικά. Στους προπονητές. Γιατί Τάνιεβιτς δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στον πάγκο των τριών τουρκικών ομάδων. Και φιλότιμες οι προσπάθειες του Σαρίτσα, του Σπάχια και του Μαχμούτι, αλλά, να μου επτιτραπεί, χωρίς Ομπράντοβιτς, Μπλατ, Πιαντιντζιάνι, ακόμα και Τριντσιέρι (που πραγματοποιεί εκπλητική διαχείριση στη φετινή Καντού), ομάδες για τίτλους και διακρίσεις, δύσκολα να δουν. Αυτή είναι η ταπεινή μου γνώμη και το μέλλον θα δείξει αν έχω δίκιο ή αν υπερβάλλω...