Πόσο λευκή ήταν η επιταγή;

Τέτοια στενοχώρια δεν την ένοιωσα ούτε το βράδυ του Σαββάτου, ούτε το βράδυ της Τρίτης. Ξαφνικά σαν να συνειδητοποίησα πως οι στιγμές που μόλις ζούσα ανήκαν χρόνια πίσω, πως οι πρόσφατες χαρές ανήκαν στο πολύ μακρινό παρελθόν. Γιά μάς τους barcelonistas όλου του κόσμου, οι νίκες και τα τρόπαια δεν είναι τα πιό σημαντικά. Πιό μεγάλη σημασία έχει ο τρόπος, το μοντέλο, η δημιουργία, η έμπνευση. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που εκφράζει ολοκληρωτικά την κουλτούρα της Μπάρσα, είναι αναμφίβολα ο Πεπ Γκουαρντιόλα. Και την εκφράζει εντός και εκτός γηπέδων, σε γήπεδα και συναυλίες, σε θεατρικές παραστάσεις και εκθέσεις, ο Πεπ είναι αυτός που πάντα μας υπενθύμιζε πως ο άνθρωπος είναι που "παίζει μπάλα", πως η ποιότητα των ανθρώπων και των ανθρωπίνων σχέσεων είναι αυτά που επιβραβεύονται στους αγωνιστικούς χώρους και όχι τα συστήματα, οι τρίπλες και τα γκολ. Αυτά είναι παρεπόμενα. 

Τώρα λοιπόν, λίγες ώρες πριν τη μεγάλη απόφασή του, ο Πεπ νομίζω πως είναι και πάλι έτοιμος να προτάξει τις ανθρώπινες σχέσεις επάνω απ την όποια επαγγελματική φιλοδοξία ή και ματαιοδοξία να συνεχίσει να προπονεί την καλύτερη ομάδα του κόσμου και να αποχωρήσει γιατί βλέπει πως το σημαντικότερο κομμάτι της λειτουργίας μιάς ομάδας ανθρώπων έχει αρχίσει να μη δουλεύει σωστά.

Διάβασα στο barcelonismo επιστρέφοντας χθες βράδυ σπίτι, πως ο Ροσέλ έθεσε μπροστά του λευκή επιταγή και την εν λευκώ διαχείριση όλων των θεμάτων που σχετίζονται με την ομάδα (μεταγραφές, αποδεσμεύσεις, συνεργάτες). Ηταν αυτό μιά ειλικρινής ενέργεια, μιά κίνηση εντυπωσιασμού ή ένα απονεννοημένο διάβημα γιά να πειστεί κάποιος που ήδη είχε πάρει την απόφασή του; Οποια κι αν είναι η απάντηση, στο μυαλό μου ήρθε ένα προχθεσινό δημοσίευμα της GOL, μιάς αθλητικής εφημερίδας που αντιπολιτεύεται με σθένος των Ροσέλ, ξεπερνώντας κάποιες φορές τα όρια της σοβαρότητας, της αλήθειας και του λαϊκισμού. Εγραψε λοιπόν η GOL πως υπάρχει ένα κομμάτι του ΔΣ του συλλόγου που επιθυμεί την αποχώρηση του Γκουαρντιόλα απ το τιμόνι της ομάδας, δυσαρεστημένο απ την καθυστέρηση να δώσει απάντηση. Ας μην ξεχνάμε πως ο Γκουαρντιόλα αποτελεί σήμερα ίσως τη μόνη "γέφυρα" της Μπάρσα με το διοικητικό παρελθόν της και με την προηγούμενη διοίκηση Λαπόρτα, τον μόνο άνθρωπο εντός οργανισμού που μπορούσε να βγαίνει και να δηλώνει την ευγνωμοσύνη του και τη φιλική του σχέση μ ένα πρόεδρο που συνέδεσε το όνομά του με μεγάλες επιτυχίας αλλά και με αρκετά - οικονομικής κυρίως φύσεως - ερωτηματικά. Αλλωστε γι αυτά, αποφάσισε η περσινή Γενική Συνέλευση πως θα πρέπει να αποφανθεί η δικαιοσύνη. Ο πόλεμος μεταξύ Ροσέλ και Λαπόρτα δεν είναι τωρινός. Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια, από τότε που ο Σάντρο παραιτήθηκε από αντιπρόεδρος ποδοσφαίρου στην πρώτη διοίκηση Λαπόρτα. Εκτοτε εξετράφη ένα μίσος ανάμεσα σ αυτούς τους δύο, μίσος που δεν ξέρω πόσο λάμβανε υπ όψιν του το συμφέρον του συλλόγου.

Συχνά ο Γκουαρντιόλα βρεθηκε στη μέση αυτής της θύελας. Από τη μιά να είναι προπονητής της ομάδας που λατρεύει και από την άλλη να χρησιμοποιείται σαν υποχείριο του Κρόϊφ κάθε φορά που ο "ιπτάμενος Ολλανδός" και μέντορας του Λαπόρτα ήθελε να χτυπήσει πάνω ή κάτω από τη μέση τον Ροσέλ. Γιά έναν άνθρωπο που πρώτα υπήρξε αθλητής και μετά προπονητής, τα διοικητικά παρασκήνια και ο ρόλος εκείνου που θα ασκούσε πιέσεις ή θα αναγκαζόταν να μιλήσει γιά πράγματα εκτός της δικαιοδοσίας του, δεν πιστεύω πως του άρεσαν ποτέ. Ο Πεπ ήταν ο εκλεκτός του Λαπόρτα στα πρώτα σοβαρά επαγγελματικά του βήματα, αλλά ταυτόχρονα προπονητής σήμερα σ ένα σύλλογο που είχε πρόεδρο τον πιό ορκισμένο εχθρό του και με μιά δικαστική διαμάχη να επίκειται. Ας μην ξεχνάμε μάλιστα πως σ αυτή τη δίκη δεν διακυβεύονται μόνο μέρικά εκατομμύρια ευρώ, αλλά το πολιτικό μέλλον του Λαπόρτα που κάποια μέρα φιλοδοξεί να γίνει πρόεδρος της Τζενεραλιτάτ.

Τί δουλειά μπορεί να έχει ένας άνθρωπος του ποδοσφαίρου με όλα αυτά; Πέρυσι υπήρξε ένα γεύμα μεταξύ Λαπόρτα,Κρόϊφ και Γκουαρντιόλα. Φέτος ίσως θα έπρεπε να υπάρχει και κάτι παραπάνω...

Με κάποια μέλη του διοικητικού συμβουλίου λοιπόν απέναντί του και με τη Mundo Deportivo να δείχνει τις τελευταίες ημέρες μιά διάθεση αμφισβήτησης με αφορμή τα δύο άτυχα αποτελέσματα με Μαδρίτη και Τσέλσι, ο Πεπ γνωρίζει πως αυτό που δύο χρόνια κρυβόταν κάτω απ το χαλί λόγω των αγωνιστικών επιτυχιών, ήταν έτοιμο να βγει στην επιφάνεια. 

Είναι όμως μόνο αυτό; Είναι μόνο ένα διοικητικό μπλοκ απέναντί του; Ασφαλώς όχι! Είναι σαφές πως υπάρχει πλέον πρόβλημα ανθρώπινων σχέσεων και μέσα στην ομάδα. Μιά ομάδα που μοιάζει πιό πολύ με οικογένεια, παρά με συνάθροιση επαγγελματιών. Ομολογώ πως το πρώτο "καμπανάκι" που ήχησε στ αυτιά μου, ήταν όταν πριν λίγο καιρό, οι παίκτες γευμάτισαν σ ένα εστιατόριο στο παλιό λιμάνι χωρίς την παρουσία του. Οσο κι αν οι πάντες προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το γεγονός, προσωπικά δεν πείστηκα πως "είχε δουλειές" ή πως "δεν χρειάζεται να τρώει μαζί τους γιά να συζητούν μεταξύ τους". Μ αυτή τη λογική ούτε το γεύμα χρειαζόταν, αφού μετά από τόσα χρόνια όλοι ξέρουν τα πάντα γιά όλους. 

Η διαρροή της ενδεκάδας της Μπάρσα λίγες ώρες πριν την αναμέτρηση του Σαββάτου με τη Μαδρίτη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο Πεπ πλέον γνωρίζει πως υπάρχει πρόβλημα εμπιστοσύνης, αισθάνεται προδομένος και η μεγαλύτερη προδοσία νομίζω πως απορρέει από το γεγονός πως οι "προδότες" δεν είναι κάποιοι που βρήκε στην ομάδα όταν ήρθε, αλλά κάποιοι που ο ίδιος έφερε! Το να αντέξεις τον πόλεμο ενός μέρους της διοίκησης που στο κάτω-κάτω αν μιλήσεις γι αυτό θα πέσει ο κόσμος να τους καταπιεί, το ξεπερνάς. Το να πρέπει όμως να αντιμετωπίσεις και προβλήματα στο εσωτερικό της οικογένειας, εκεί που υποτίθεται πως οι "Καταλανοί" είναι ένα σώμα, μιά ψυχή, είναι ένας πόλεμος που ο Πεπ δεν δείχνει διατεθειμένος να τον ακολουθήσει. 

Διάβασα χθες, πως ο Πεπ αν μείνει, θα πρέπει να πάρει αποφάσεις το καλοκαίρι που θα θίγουν κάποιους παίκτες. Είναι λογικό αυτό. Εχει ξαναγίνει! Εχει ξαναγίνει όμως όχι με μέλη της "αγίας καταλανικής οικογενείας". Τώρα ίσως θα έπρεπε να παρθούν αποφάσεις γιά τον Πικέ, τον Σεσκ ή και άλλους, που ο Πεπ ξέρει πως παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συνοχή της ομάδας. Ο Πεπ ξέρει πως πρέπει να "καθαρίσει μιά μπουγάδα" που δεν θέλει.

Αυτή με λίγα λόγια είναι φίλοι μου η φθοροποιός κατάσταση η οποία πιστεύω πως απομακρύνει τον Γκουαρντιόλα από τον πάγκο της ομάδας. Τον πόλεμο του Μουρίνιο και την καθημερινή πίεση της δουλειάς του μιά χαρά την άντεχε ο Πεπ. Στον εσωτερικό πόλεμο όμως δεν είναι διατεθειμένος να σηκώσει το γάντι. Προτιμά να φύγει και να αφήσει άλλους να διαχειριστούν την υπόθεση. Αλλους που θα είναι λιγότερο χωμένοι σ αυτή την "οικογένεια" και γι αυτό το λόγο θα μπορούν να δουν πολύ πιό ψύχραιμα και "ουδέτερα" το καλό της ομάδας.

Είναι αυτό που λέμε ότι "παραγνωριστήκαμε".Κι όταν ο επικεφαλής πρέπει πάντα να βάζει πάνω απ τις προσωπικές σχέσεις το συμφέρον της ομάδας και δεν θέλει να το πράξει, είναι καλό να φεύγει. Είναι ίσως η πιό εξτρεμιστική εκδοχή της απόλυτης αγάπης και αφοσίωσης του Γκουαρντιόλα στη Μπάρσα. Θυσιάζει τον εαυτό του γιά το συμφέρον του συλλόγου που αγάπησε σχεδόν από τότε που γεννήθηκε. Γιατί ποιός αφελής πιστεύει πως ο Πεπ θεωρεί πως μπορεί να επιτύχει επαγγελματικά κάπου αλλού αυτά που πέτυχε 4 χρόνια εδώ; 

Επίλογος

Γιά τον Γκουαρντιόλα, η επαγγελματική επιτυχία δεν είναι το παν. Πάνω απ όλα είναι η σωτηρία της ψυχής του αλλά και η βαθεία επίγνωση πως άνθρωποι γεννηθήκαμε, άνθρωποι είμαστε και άνθρωποι θα πεθάνουμε. Κάποιοι διαβάζοντας αυτές τις γραμμές ίσως του χρεώσουν δειλία ή ματαιοδοξία. Πιθανόν και να έχουν δίκιο. Ομως γιά τον Πεπ που έχει δίπλα του τον Τίτο με το πρόβλημα παρωτίδας, λίγο πιό μακριά τον Αμπί με το πρόβλημα στο συκώτι και στο γειτονικό κλαμπ του γκολφ τον Κρόϊφ που έπαθε έμφραγμα στον πάγκο της ομάδας, το να μπορεί να συνεχίσει να ζει σαν κανονικός άνθρωπος είναι το ύψιστο δικαίωμα.

Οσο γιά την ομάδα, κανείς δεν αμφιβάλει πως θα συνεχίσει το δρόμο της. Και κάπου εκεί, στο σπίτι του ή στην εξέδρα, ακόμα και μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασής του αν βρίσκεται μακριά, ο Πεπ θα πανηγυρίζει γιά τις επιτυχίες της και θα δακρύζει γιά τις αποτυχίες της. Γιατί μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Τα παίρνουμε γιά πάντα μαζί μας!

Να σαι καλά φίλε, μας δίδαξες πολλά, σ ευχαριστούμε γιά όλα.

Καλή τύχη!!!

ΥΓ. Το κείμενο γράφτηκε πριν την επίσημη ανακοίνωση του Πεπ και του συλλόγου. Με μεγάλη ευκολία και ευχαρίστηση θα το διαγράψω από τον server αν τελικά η απόφαση είναι διαφορετική. Μακάρι ...