Φάκελος Boixos Nois Μέρος 3ο. Οι Sang Cule & Η Δολοφονία Του Guillem Agullo .

του Νίκου Περπερίδη

Η κατάσταση στα τέλη της δεκαετίας του ’80, είχε εμφανώς πλέον ξεφύγει από τον έλεγχο. Η αστυνομία διαμαρτυρόταν ότι δεν είχε την αμέριστη συμπαράσταση της διοίκησης του συλλόγου στο κυνήγι των ταραξιών, καταλογίζοντας της ότι δεν αναγνώριζε πιθανούς υπόπτους που συλλαμβάνονταν, ενώ από την μεριά της η διοίκηση ισχυριζόταν ότι οι αρμοδιότητες της τελείωναν στον έλεγχο των εντός γηπέδου δραστηριοτήτων των Boixos Nois και ότι για όσα συνέβαιναν εκτός Camp Nou, αποκλειστικός υπεύθυνος ήταν η αστυνομία.

Μετά από μια σειρά σοβαρών επεισοδίων, εντός του Camp Nou, η διοίκηση αποφάσισε να απομακρύνει τους Boixos από την παραδοσιακή τους θέση, μεταφέροντας τους το 1989, στο πάνω διάζωμα του Νότιου πετάλου του γηπέδου.  Εντωμεταξύ στον πυρήνα των Boixos Nois , ο οποίος στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ ομογενής, είχε παρεισφρήσει (από το 1986) σημαντικός αριθμός ακροδεξιών skinheads, που ευθύνονταν σε μεγάλο βαθμό για τα επεισόδια που περιγράφονται στο 2^ο μέρος του Φακέλου. Έτσι όταν στα τέλη του 1990 οι Boixos επέστρεψαν στο αγαπημένο τους κάτω διάζωμα, ένα μέρος τους, αρνήθηκε να τους ακολουθήσει και παρέμεινε στο πάνω διάζωμα, σχηματίζοντας έναν άλλο σύνδεσμο, τους Sang Cule Cor Catala (Μπάρσα αίμα, Καταλανική καρδιά).

Οι Sang Cule αποφάσισαν να αποστασιοποιηθούν από τους Boixos Nois, στους οποίους όλο και μεγάλωνε η επιρροή νέο-φασιστικών και νέο - Ναζιστικών ιδεών. Οι Sang Cules που έφταναν σε αριθμό, περίπου τα 550 μέλη, ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι και ταγμένοι στον “Καταλανικό σκοπό” και παρακολουθούσαν εκτός από τους αγώνες της ποδοσφαιρικής ομάδας και αντίστοιχους άλλων τμημάτων του συλλόγου, όπως του μπάσκετ και του χάντμπολ. Ήταν επίσης αντίθετοι στην χρήση βίας για αθλητικούς λόγους, όχι όμως και για πολιτικούς..

Αντίθετοι στην χρήση βίας ήταν και οι Almogavers, άλλο ένα γκρουπ που σχηματίστηκε μάλιστα προγενέστερα των Sang Cules, αριθμούσε κοντά στα 600 μέλη και απέκτησε “εξειδίκευση” στα coreo. Παρόλο που το όνομα τους παρέπεμπε στους Καταλανούς μισθοφόρους που κατά τον 14^ο αιώνα λεηλατούσαν πολλές περιοχές στην Ευρώπη, οι Almogavers διαχώρησαν εξ’ αρχής την θέση τους από τους βίαιους Boixos Nois και θεωρούσαν επίσης ότι η πολιτική δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο.

Ένα περιστατικό που συνέβη τον Απρίλιο του 1993, επιβεβαίωσε την πεποίθηση των Sang Cule ότι οι Boixos Nois δεν διέφεραν σε τίποτα, για παράδειγμα, από τους ακροδεξιούς Ultras Sur της Μαδρίτης. Ο Guillem Agullo, αντι – φασίστας και μέλος μάλιστα των Boixos στην περιοχή της Βαλένθια, δολοφονήθηκε από Ultras των Yomus, του ακροδεξιού συνδέσμου της ποδοσφαιρικής ομάδας των νυχτερίδων, οι οποίοι μάλιστα μια εβδομάδα αργότερα, στον αγώνα της ομάδας τους εναντίον της Αλμπαθέτε, ύψωσαν προσβλητικού περιεχομένου πανό για τον αποθανών.

Λίγους μήνες μετά, οι Sang Cules υποκίνησαν μια διαμαρτυρία εναντίον των Yomus στην οποία συμμετείχαν και πολλά μέλη των Boixos Nois, όχι όμως και οι ακροδεξιοί Nois, γεγονός που προκάλεσε σοβαρό σχίσμα στις τάξεις τους. Πολλά μέλη προσχώρησαν στους Sang Cules ενώ κάποια άλλα δημιούργησαν λίγο αργότερα (1992) ένα τρομακτικό φασιστικό έκτρωμα : τους Casuals FCB. Την ίδια στιγμή στους εναπομείναντες Boixos Nois τα ηνία πήραν οι ακροδεξιοί. Ο εμφύλιος στις κερκίδες του Camp Nou ήταν πλέον μια υπαρκτή κατάσταση. Έπρεπε να ληφθούν μέτρα και μάλιστα άμεσα.

El Capita

Διαβάστε στο 4^ο Μέρος : Η Ιδέα Της Granda Joven Και Πώς Έπεσε Στο Κενό