Οταν την προηγούμενη Παρασκευή παρακολούθησα ζωντανά τη συνέντευξη τύπου του Πεπ, αυτή που ανακοίνωσε πως δεν θα είναι του χρόνου στον πάγκο της ομάδας, πίστεψα πως δεν υπήρχε περίπτωση στο μέλλον να συγκινηθώ παραπάνω γι αυτό το θέμα. Οι μέρες πέρασαν και όσο κι αν ήταν δύσκολο να φανταστώ την ομάδα χωρίς αυτή την τόσο γνώριμη φιγούρα στον πάγκο της η καθημερινότητα με έκανε να συνειδητοποιήσω πως η ζωή συνεχίζεται και να προσμένω την επόμενη μέρα. Ηρθε όμως η σημερινή μέρα να τα διαψεύσει όλα. Γιατί τα όσα ακολούθησαν το σφύριγμα της λήξης του Τεχέϊρα Βιτχένες θα περάσουν στην ιστορία σαν μερικές απ τις πιό σημαντικές στιγμές του ποδοσφαιρικού τμήματος του συλλόγου μας.
Η Μπάρσα και ο κόσμος της, γιόρτασαν σήμερα το μεγαλύτερο πρωτάθλημα της εποχής Γκουαρντιόλα. Το γιόρτασαν με σημαίες και αυτοσχέδια πλακάτ, με φωνές και με τραγούδια, με σαρντάνα και πασίγιο. Η κάμερα δεν κατέγραψε μόνο συγκίνηση. Κατέγραφε πρόσωπα χαρούμενα κι ευτυχισμένα, τόσο χαρούμενα και τόσο ευτυχισμένα, όσο ενδεχομένως να τα είχε καταγράψει μετά την κατάκτηση ενός απ τα τελευταία 3 πρωτάθλήματα. Η Μπάρσα και ο κόσμος της κατάφεραν απόψε να περάσουν ένα μοναδικό μήνυμα στον κόσμο του αθλητισμού: Πως υπάρχουν στιγμές που είναι πιό σημαντικές απ τους τίτλους, συναισθήματα πιό δυνατά απ αυτά που χαρίζουν τα γκολ, οι αγωνιστικές επιτυχίες και οι κούπες. Σήμερα το βράδυ, ο Πεπ πέτυχε το ακατόρθωτο: να φύγει πρωταθλητής από το Καμπ Νόου που τον λάτρεψε χωρίς να έχει πάρει τον τίτλο. Γιατί δεν υπάρχει πιό μεγάλη κατάκτηση, πιό μεγάλη επιτυχία από το να κερδίσεις την αιώνια αγάπη και ευγνωμοσύνη του κόσμου. Ενός κόσμου που ξέρει να εκτιμά την προσφορά και την αφοσίωση, που δεν είναι μίζερος και αχάριστος, που αισθάνεται υπερήφανος γιατί γνωρίζει πως είναι κάτι ξεχωριστό γιά την ιστορία. Την ιστορία που όταν θα καταγράφει τις μέρες μας, θα αφιερώσει πολλές σελίδες στην καλύτερη ομάδα που είδε ποτέ αυτός ο πλανήτης. Και πάνω - πάνω, σαν επικεφαλίδα θα δεσπόζει η τεράστια μορφή του Πεπ Γκουαρντιόλα
Στο επανειδείν λοιπόν! Εσύ το είπες! Το ταξίδι δεν τελειώνει εδώ. Το ξέρουμε και το ξέρεις. Το ξέρουμε εμείς που είμαστε πολλά χιλιόμετρα μακριά απ τον ποδοσφαιρικό μας παράδεισο. Πόσο μάλλον εσύ που το "μυρίζεις" καθημερινά από το σπίτι σου. Ενας άνθρωπος ερωτευμένος μ αυτό τον τεράστιο σύλλογο, δεν μπορεί παρά μιά μέρα να επιστρέψει.
Και τότε, ίσως η συγκίνηση να είναι μεγαλύτερη κι από τη σημερινή. Γιατί μπορεί η ιστορία να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, η δική σου όμως ιστορία στη Μπάρσα νοιώθω πως δεν τέλειωσε απόψε!!!
Μέχρι τότε ...
Απλά σ ευχαριστούμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου