Γιατί έφυγε ο Πεπ

Καθρέφτης του εαυτού του είναι κάθε άνθρωπος μ'αυτά που λέει και ειδικά ο Πεπ Γκουαρντιόλα ειλικρινής και αληθινός πέρα για πέρα.Γιατί έφυγε ο Πεπ;Τι πραγματικά συνέβη;Ποιοι είναι οι λόγοι γι'αυτή του την απόφαση;Λίγα λεπτά μετά τον αποκλεισμό από την Τσέλσι δηλώνει:''Σε δυο μέρες θα σας ανακοινώσω την απόφαση μου,η οποία θα είναι για το καλό της ομάδας...''Στη δε συνέντευξη τύπου της αποχώρησης του ξεκινά έτσι:''Το να είσαι προπονητής στην Μπάρσα 4 χρόνια είναι μια αιωνιότητα...''

Σε κάθε ομάδα 4 είναι οι πόλοι που λειτουργούν,αλληλεπιδρούν και αλληλοσυμπληρώνονται,δημιουργούν ή καταστρέφουν:Κόσμος,διοίκηση,προπονητής,παίκτες.Πολλά μπορούν να πουν πολλοί για το ποιος έχει τον κυρίαρχο λόγο,ποιος ευθύνεται περισσότερο σε κάθε επιτυχία ή αποτυχία.Απ'αυτούς τους 4 πόλους αυτός που εκφράζεται ατομικά και ίσως κουβαλά μόνος του το βάρος μιας ομάδας είναι ο προπονητής.Ο κόσμος,οι παίκτες,ακόμα και η διοίκηση,όταν δεν υπάρχει η ενός ανδρός αρχή, εκφράζονται ομαδικά.Στη μοναξιά του πάγκου και του τιμονιού της ομάδας ο προπονητής,έρημος και μόνος του,χαράζει το δρόμο,τα σχέδια,οδηγεί την ομάδα στα παιχνίδια,δέχεται τις αντιδράσεις των παικτών του,του κόσμου,της διοίκησης.Κουβαλάει το δικό το σταυρό είτε κερδίζει,είτε χάνει,είτε σαρώνει τίτλους,είτε παραπαίει.

Και όλα αυτά σκεφτείτε τα στη μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου,ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΗΣ,την Μπαρσελόνα.Και σκεφτείτε την επίδραση των 3 παραγόντων της ομάδας στον προπονητή όχι γενικά,αλλά τη δεδομένη συγκυριακή στιγμή για την Μπαρσελόνα.Σκεφτείτε επίσης αυτή την επίδραση στο συγκεκριμένο προπονητή,τη συγκεκριμένη προσωπικότητα.

ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Στην Μπαρσελόνα μπορεί η διοίκηση να ταυτίζεται με τον κόσμο λόγω της ύπαρξης μελών,αλλά το κάθε διοικητικό συμβούλιο έχει τη δική του γραμμή,τις δικές του επιλογές και λογοδοτεί στον κόσμο στις εκλογές και όχι μόνο.Είναι γνωστή η διαμάχη που επικρατεί σε διοικητικό επίπεδο στην Μπαρσελόνα με την απελθούσα διοίκηση Λαπόρτα και στην οποία διάμαχη εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα και ο Πεπ.Επιλογή του Λαπόρτα ο Πεπ,ακόμα και αν δεν τον υποστηρίζει ανοιχτά χαρακτηρίζεται η θέση του κλίνοντας προς αυτόν.Άλλωστε ο Πεπ ποτέ δεν ήταν αχάριστος.Υπήρχε δηλαδή μεταξύ Πεπ και Ροσέλ ένα θέμα για την προηγούμενη διοίκηση.Και ίσως έτσι εξηγείται γιατί η διοίκηση δεν ήταν κοντά στον Πεπ σε σοβαρά θέματα της ομάδας και όλοι αναρωτιόμασταν γιατί ήταν εξαφανισμένη για παράδειγμα όταν μας έσφαζε η διαιτησία.Η ομάδα σε διοικητικό επίπεδο σε λίγο θα λύσει τις διαφορές της στα δικαστήρια,ψάχνοντας για τον υπαίτιο του χρέους των 442 εκατομμυρίων ευρώ.Ποιος προπονητής μπορεί να λειτουργήσει ελεύθερα,απερίσπαστα,να αποδώσει καλά μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα,όταν μάλιστα είναι άθελά του Ή ΜΗ,μέρος του προβλήματος;Μπορεί ο Ροσέλ να έδωσε λευκή επιταγή στον Πεπ,αλλά αυτό το έκανε όταν σιγουρεύτηκε ότι θα φύγει και για να αποποιήσει τις δικές της ευθύνες για την αποχώρησή του.Είναι πολύ πιθανό ο Πεπ να ένιωθε εκτός από τη φυσική μοναξιά του προπονητή στον πάγκο και την έμμεση πλην σαφή εγκατάλειψη από τη διοίκηση Ροσέλ,κάτι που τον κούραζε επιπροσθέτως σε μεγάλο ψυχολογικό βαθμό.

ΠΑΙΚΤΕΣ

Αυτοί οι παίκτες της Μπαρσελόνα είναι παιδιά του Πεπ.Ο Γκουαρντιόλα ήταν και είναι το είδωλό τους,όπως και για κάθε παιδί-μπλαουγκράνα.Αυτοί οι παίκτες είναι δημιούργημα του Πεπ.Και η διαχείρησή τους επιβάλει κοπιαστική δουλειά και αδιάκοπη εργασία και επαγρύπνηση.Και μιλάμε για κάποιους παίκτες οι οποίοι δεν είναι μόνο ποδοσφαιριστές,είναι και σταρς,Με τις ιδιομορφίες τους,τις ξαφνικές τους ιστορίες(βλ. Πικέ-Σακίρα,Άμπι κ.α).Τα τελεταία χρόνια αυτοί οι παίκτες απογειώθηκαν,έγιναν σημείο αναφοράς για κάθε ποδοσφαιρόφιλο και ο Πεπ έπρεπε να τους κρατά πάντα σ'ένα κορυφαίο επίπεδο και όπως έλεγε να τους ανακαλύπτει νέα κίνητρα για ακόμη υψηλότερους στόχους.Αυτοί οι παίκτες και οι ανάγκες τους ήταν ακόμα ένα μεγάλο βάρος για τη δουλειά του Πεπ,ένα ακόμα μεγάλο βάρος για το δικό του σταυρό.Όποιος δει κοντόφθαλμα αυτούς τους παίκτες σαν τους καλύτερους παίκτες του κόσμου και τη δουλειά του Πεπ σαν την ευκολότερη δουλειά του κόσμου,αφού προπονεί την καλύτερη ομάδα του κόσμου,η ματιά και η άποψη του πρέπει να θεωρηθεί όχι μόνο αφελής,αλλά και παιδική.Και το κοκτέιλ της κοπιαστικής ενασχόλησης του Πεπ γίνεται ισχυρότερο όταν ήθελε και το πέτυχε να προωθήσει κι άλλους παίκτες στην ομαδα και να κοιτάξει στο μέλλον.Αυτά λοιπόν τα παιδιά,γιατί μη ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι είναι ακόμη παιδιά, με όλες αυτές τις ιδιομορφίες τους ίσως κάποιες στιγμές,και υπάρχουν πολλά παραδείγματα,να έκαναν λάθη πειθαρχίας μέσα στην ομάδα,κάτι πολύ φυσικό,αλλά επηρεάζοντας την Μπάρσα και τον Πεπ.

ΚΟΣΜΟΣ

Όποιος νομίζει ότι μοναδικό αποκούμπι του Πεπ στον πάγκο της Μπάρσα ήταν ο κόσμος της και η αγάπη του σ'αυτόν κάνει μεγάλο λάθος.Ήταν η μεγαλύτερη έγνοια του,το μεγαλύτερο άγχος του.Ο κόσμος της Μπάρσα είναι η ίδια της η ιστορία.Είναι εκεί πάντα.Δεν αποσύρεται από την ομάδα στα τριάντα και κάτι,αλλά μόνο όταν πεθαίνει.Είναι εκεί στις κερκίδες και στις οθόνες και κριτικάρει συνεχώς,θυμάται συνεχώς,συγκρίνει συνεχώς,απαιτεί,αφού είναι κόσμος της Μπάρσα,θεαματικό ποδόσφαιρο συνεχώς.Και ο Πεπ,που είναι από μικρό παιδάκι στην Μπάρσα και θα συνεχίσει να είναι,έχει δει πολλούς προπονητές να έρχονται και να φεύγουν.Έχει δει τις συμπεριφορές του κόσμου,τις αντιδράσεις.Αλλά ξέρει και τις μη αντιδράσεις.Αυτές που εννοούνται,τα πρόσωπα που μπορεί να μην αποδοκιμάζουν,αλλά πολλές φορές σου λένε φύγε.Αυτό ο Πεπ δεν ήθελε να το ζήσει και δεν το έζησε.Έφυγε όπως έχω ξαναγράψει με ένα κόσμο να τον αποθεώνει και να τον αγαπάει περισσότερο με τη φυγή του.Με ένα ιδιότυπο τρόπο ''δεν τον έφυγαν''αλλά ''τους έφυγε''.Έφυγε από τον κόσμο της Μπάρσα για να είναι πάντα στις καρδιές τους χωρίς το σκίασμα της πτώσης και της φθοράς της εικόνας του στο βλέμμα τους.

Αν όλα τα παραπάνω δεν δικαιολογούν την ειλικρινέσταση δήλωση του Πεπ περί κούρασης και εξάντλησης τότε τι την δικαιολογεί;Όπως είπε και ο Κρόιφ:''Το να προπονείς την Μπάρσα είναι μια δύσκολη δουλειά, ο προπονητής πρέπει να ελέγχει πολλά κι αν η ενέργεια του έχει εξαντληθεί, το οποίο είναι φυσιολογικό,είναι καλύτερο να φύγει''.Ο Πεπ Γκουαρντιόλα για τέσσερα χρόνια με την εικοσιτετράωρη ενασχόλησή του με την Μπάρσα πρόσφερε στον κόσμο ένα ανεπανάληπτο εκπολιτιστικό ποδοσφαιρικό δημιούργημα που όμοιο του ίσως να μην ξαναεμφανιστεί,πάλεψε και τράβηξε σαν μοναχικό αλεξικέραυνο μέσα στην καταιγίδα όλες τις αλληλεπιδράσεις της διοίκησης,των παικτών,του κόσμου της ιστορικότερης ομάδας του πλανήτη.Και τώρα όπως φαίνεται και στο gif του άρθρου,μετά τον τελικό του κυπέλου, η κραυγή του είναι ο ορισμός του συναισθηματικού μίγματος από κούραση,χαρά,απελευθέρωση,ΑΝΘΡΩΠΙΑ.Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΕΠ!ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΜΠΑΟΥΓΚΡΑΝΑ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ!